http://restaurantrecensiesvancarla.blogspot.com

Daar bent u uiteraard van harte welkom.

Ik ben elders opnieuw begonnen…. is a post from restaurantrecensies.weblog.nl.

Eerst wat water en wijn. Geen karaffen water hier, maar Chaudfontaine voor maar liefst 6.50 per fles….Minpunt. De wijnkaart is klein, maar wel voor ieder wat wils, wij kozen voor een Yalumba Viognier en die beviel ons, een allemansvriendje en dat is prettig in een Oosters restaurants.

We begonnen met wat kroepoekjes, die erg lekker waren. Er zat een kruidje over wat ook echt wat toevoegde. (het verschil in kleur op de foto’s komt omdat je de achtergrond op je tafel ook kunt veranderen….)
Daarna voor ons alledrie wat sushi – nigiri en maki, die op zich uitstekend waren, maar wel erg groot. En dus erg zwaar.
Erbij wat sojasaus, ingelegde gember en wasabi, dus iedereen tevreden.
Hierna schakelden we over op wat small dishes. Niet dat het iets uitmaakt of je small of medium bestelt, het is de bedoeling dat je de gerechtjes deelt en als je ermee klaar bent, weer opnieuw bestelt.

Ole koos voor de Tuna Tanaki en kreeg werkelijk prachtig aangeschroeide tonijnplakjes met sesam, die heerlijk waren. De tonijn was gemarineerd in zoete sake en erbij lag nog wat ingelegde gember.
Echtgenoot en ik kozen voor de gamba tempura, die werd geserveerd in een houdertje op een stokje en ook erg lekker waren.
Heerlijk licht de tempura en niet zo�n gigantische hoeveelheid beslag eromheen, prettig. De gamba�s zijn hier gemarineerd in knoflook, limoen, gember en rode peper.
Daarna de five spice pork ball�s.
Heerlijk krokant varkensvlees kregen we, gemarineerd in vijf kruiden met lente-ui. Ook al erg lekker, ook de groenten erbij trouwens.

We vervolgden met de chicken kara-age, kip gemarineerd in gember, sake en sojasaus met nori en Kewpie mayonaise.
Ook dit vonden we al weer erg lekker. De gerechtjes hier hebben een duidelijke verfijning, die de all you can eatrestaurants toch eigenlijk wel ontberen. Niets ten nadele verder van die restaurants hoor, want de prijs-kwaliteitsverhouding daar is verder uitstekend.

Na enige rusttijd besloten we tot smoked fillet of duck.
Gerookte filet van eend, met een salade van peer, komkommer, munt en dadel. Tot mijn verrassing was het gerecht geheel koud, wat ik niet had verwacht. Wat niet wegneemt dat het werkelijk heerlijk was. De plakjes eend waren boterzacht en de rooksmaak was duidelijk aanwezig.
Hierna moesten we natuurlijk ook nog de grilled coquilles proeven.
De coquilles zijn hier dus gegrild en erbij krijg je dan soba noedels, mizunapesto, wasabi en rucola. De coquilles waren prima, maar zagen er wel wat bleekjes uit jammer genoeg. De salade en de pesto waren erg lekker.
Wat me ook intrigeerde was de Thai pandan chicken, dus ook die wilden we graag proeven.
Het gaat hier dan om in pandanbladeren gefrituurde kip met citroengras, knoflook, sjalot en honing. Je wikkelt de bladeren eraf en daarna kun je gewoon de kip opeten. Ook alweer bijzonder lekker.
De buikjes begonnen vol te raken, maar toch moesten er nog twee gerechtjes geproefd worden.
Allereerst de cr�pes with preserved duck.
De bekende gekonfijte eendenflinters met hoisinsaus, pannenkoekjes en fijngesneden rauwe groenten. Ook alweer erg lekker.
En tot slot de hotstone beef tenderloin. Ossenhaas gemarineerd in zwarte bonensaus met aubergine in een vintage-azijn.
Het leuke van dit gerecht is dat het vlees wordt geserveerd op een hete (bloedhete) steen, zodat je de gaarheid van het vlees helemaal zelf kunt bepalen. En het vlees was uitstekend. Ook alweer erg naar tevredenheid.
We veegden onze handen af aan de doekjes, die al in het begin van de maaltijd zonder enige toelichting waren neergezet. Een wel erg goedkope uitvoering hanteren ze hier. Het gaat om witte rolletjes, die je in het liefst warme water moet leggen (in de meeste restaurants wordt dat met enige show overgoten met bloedheet water uit een mooi theepotje), waardoor ze opzwellen en je ze kunt uitrollen zodat je je handen kunt schoonmaken.
Hier dus een heel licht plastic doosje met aan twee kanten zo’n rolletje en in het midden wat water, wat nauwelijks genoeg is voor ��n doekje, dus dat behoeft enige verbetering. Ook is een toelichting niet vervelend volgens mij, want niet iedereen kent die rolletjes tenslotte.

Nog even over de tafels. Op zich is het leuk dat je interactief kunt dineren, hoewel het best veel ruimte inneemt op je tafel. Bovendien is het restaurant niet flexibel qua inrichting, want je bent natuurlijk afhankelijk van de beamers die boven je tafel moeten hangen.
Wij werden het redelijk snel zat om iedere keer met de ronde muis die in de tafel is verwerkt en waarop je toch wel aardig hard moet drukken te moeten werken, vooral ook omdat er vreemd genoeg regelmatig iets op de bestellijst – die je ook kunt oproepen per plek op de tafel, waarbij je dan je eigen bestelling en bedrag kunt zien en de bestelling, incl. bedrag van de hele tafel – kwam te staan wat we absoluut niet hadden aangeklikt. Dan helpt het wenken van de bediening overigens wel, zij kunnen het weer voor je weghalen.
De kwaliteit van het eten is uitstekend. Wat ook wel mag, want de rekening is hier gepeperd. Natuurlijk hebben we flink geproefd, maar zonder de 30% korting zouden we 236 euro kwijt zijn geweest. Dat is uiteraard incl. een frisdrank, flessen water, flessen wijn en koffie, maar als ik dat afzet tegen de kwalitatief dan wel iets mindere all you can eatrestaurants ga ik toch wel even twijfelen.
Maar de ervaring was leuk!

Izkaya in Rotterdam is a post from restaurantrecensies.weblog.nl.

Het hoofdgerecht kwam en dat was entrecote in een rode wijnsaus.
Ik had geluk, mijn entrecote had niet al te veel vet gelukkig. Bij anderen verdween ongeveer de helft op de rand van het bord vanwege te vet. Erbij een niet heel slechte saus, die slechts in de verte aan rode wijnsaus deed denken, een aardappeltaartje wat ik best lekker vond, een enorme berg broccoli wat ik haat, boontjes in spek gewikkeld en wat biet- en andere spruitjes. Oh, en nog twee keiharde groene asperges. Pluspunt is dus wel dat we veel groenten kregen, dat gebeurt ook niet altijd. Ik werd er wat lacherig van, we hadden beter in de omgeving iets kunnen gaan eten. Het is dan wel niet duur, maar wat je ervoor krijgt…
Het dessert was een glaasje bosvruchtenbavarois met rood fruit onderin.

Erop wat aalbesjes, een stukje appel en een partje sinaasappel waar nog wel wat veel wit aan zat. De bavarois was niet heel slecht, maar ook niet goed. Wel lekker koel.
We sloten af met een espresso, die lauw was toen ik hem kreeg en het crèmelaagje was al neergeslagen.
Toen we bijna klaar waren kwam de mevrouw nog met een heel klein glaasje Liquor 43, dat zoete Spaanse drankje, wat dan wel weer vriendelijk was natuurlijk.

Van de voorstelling hebben we genoten, van het eten niet. Geen aanrader meer. Ik besef dat 28.50 een klein bedrag is, maar als ik zie wat we kregen zou ik me  schamen als restaurateur. Het verwenniveau zit zo ongeveer op het vriespunt hier.

Le Cirque in Scheveningen is a post from restaurantrecensies.weblog.nl.

Een allercharmantste ontvangst door het geweldig Italiaanse personeel en ons werd gevraagd of we binnen of buiten wilden eten.
De regen was opgehouden en de temperatuur was prettig, dus kozen we ervoor buiten plaats te nemen, met zicht op een deel van de haven waar wat kapitale jachten ons uitzicht bedierven.

We begonnen met een prosecco, niet mijn voorkeur, maar deze was fijn fris. De kaart, die alleen al mooi is om te zien,
kwam en ook hier is het de bedoeling dat je een menu kiest, althans een aantal gangen en aangeeft waar je niet van houdt en dan maakt de chef fijne dingetjes voor je.
We kozen voor het menu met de lekkernijen en groeten uit de keuken, het menu Lasciateme fare.
Nadat we gekozen hadden kregen we een amuse.
Een soort kroketje, gevuld met groentjes en twee sardientjes en dat kroketje lag in een beetje gazpacho. Een vreemde, maar wel heel smakelijke combinatie. De sardientjes in het kroketje waren perfect van cuisson, erg knap vond ik dat.
We hadden alle tijd om rond te kijken, het restaurant is gevestigd in een hele rij restaurants, maar springt er duidelijk uit qua uiterlijk.
De andere restaurants zijn meer gericht op toeristen en voorbijgangers, Agrodolce verwacht dat je reserveert en is mooi geschilderd, de tafels zijn gedekt met dik linnen en de bediening is keurig gekleed in zwart/wit.
De wijnkaart is hier uitgebreid en gelukkig niet alleen Italiaans. Hoewel ik wel een wijn uit Friuli ontdekte en zoals bekend was ik erg te spreken over de wijnen uit die streek, dus daar begonnen we mee. Een Venica.
Mooi mineralig, fris en fruitig en toch ook vet met een fijne afdronk, een topwijn weer eens.
Agrodolce is visrestaurant en serveert alleen vis, vandaar ook de witte wijn.
Water kwam ook op tafel en ook brood, een soort van ciabatta wat erg lekker was en dus regelmatig werd bijgevuld.
Het eerste gerechtje zag er schitterend uit. Tonno tonnato.
Tonijn met tonijnsaus. Maar niet zomaar tonijn en ook niet zomaar tonijnsaus. De mooiste, meest gladde tonijnsaus ooit en de tonijn was volgens mij een half uur geleden uit de zee gehaald, wat was dit een verse tonijn!
Het tweede gerechtje kwam op een heel ander bord, ook erg mooi vond ik ondanks dat het flink bedrukt was. Calamari en rauwe gamba.
De calamari – ik vermoed pijlinktvis, maar ik haal de benamingen nog weleens door elkaar, zeker in het buitenland – was gevuld met groentjes en vis en lagen op een saus van verveine. Een heerlijke combinatie. De rauwe gamba’s die erbij lagen waren ook alweer kraakvers, geweldig lekker dus. Zo licht zoet van smaak, het leken wel langoustines.
Het volgende gerechtje was kabeljauw, perfect gebakken en het lag op een rondje van verse tuingroenten en erbij nog een bagna caudasaus waarvoor je me elke nacht mag wakker maken.
Wat een geweldige saus zeg en wat een mooi gerecht, zowel de afzonderlijke onderdelen als de smaken bij elkaar, echt heerlijk.
De Venica was op en we switchten naar een Franse wijn, een Marsannay en die was natuurlijk geweldig lekker.
Precies zoals een Marsannay moet zijn en hij paste ook uitstekend bij de visgerechten die nog kwamen. We vonden hem zo lekker dat er gelukkig nog een tweede fles van was, ideaal toch zo’n zoon als BOB.
Het volgende gerecht kwam op een glazen bord en was een stukje rode mul met couscous en een spicy saus.
Nu zijn de Italianen niet zo van spicy, dus voor ons was dit niet spicy maar licht gekruid. Maar wel dusdanig gekruid dat we het heerlijk vonden. Ook de couscous, gelukkig de mediumvariant, was erg lekker. Mooi op smaak gebracht en prettig in de mond. De mul was natuurlijk perfect, het bereiden van vis doen ze uitstekend hier.
Het vijfde gerechtje was inktvis met inkt in schuim van mozzarella gelegen in een saus van basilicum en tomaten.
In al zijn simpelheid (?) geweldig lekker. Mooie malse stukjes inktvis, heerlijk schuim van mozzarella en zo’n aardse saus, allemaal even lekker.

Het gerecht erna vond ik vreemd. Ik verstond ook niet goed hoe men het noemde. Ik kom uit op cappelletti, gevuld met groenten, een crèmerige basilicumsaus, waarin ik behoorlijk wat mosterd proefde en erbij een soort van gnocchi van witvis.
Vreemd dus, maar wel erg lekker. Op de een of andere manier had ik geen pastagerechtje meer verwacht, dus wel weer grappig.
Het zevende gerecht, de vangst van de dag, was vandaag een stukje witvis met aardappelmousseline, groentjes en een saus van ansjovis met kruiden.
Hierover kan ik kort zijn: zalig. Geweldige mousseline, heerlijke groentjes, uitstekende vis en over die saus van ansjovis ben ik nu nog lyrisch.

We waren toe aan het dessert. Pannacotta van lavendel met crème van fruit van het seizoen.
Precies dat kregen we, erbij nog een streep chocolade en een lekker koekje en we waren diep tevreden. Wat een fijn restaurant is dit.

Uiteraard sloten we af met de nodige perfecte espresso, waarbij per persoon nog werkelijk heerlijke friandises kwamen en diep in de nacht reed Maurits ons naar het vakantiehuis.
Een memorabele avond was dit. Met stip de beste maaltijd van deze vakantie.

Agrodolce in Imperia is a post from restaurantrecensies.weblog.nl.

Parkeerplaatsen zijn ruim voorhanden en voordat we naar binnen gingen genoten we nog even van het uitzicht zowel over de zee als richting de grote rotsen achter het restaurant.

De ontvangst was vriendelijk en we kregen – zoals ik had gevraagd – een mooie ronde tafel bij het raam, waardoor we een prachtig uitzicht hadden.

Heerlijke stoelen, mooi gedekte tafels, handig opgestelde sidetables voor het personeel en het restaurant was redelijk gevuld. Iedereen zat zo’n beetje in de omgeving van het grote ronde raam.

We begonnen met een glaasje champagne, Taittinger Prélude hier.
Een prettige champagne vonden we. Mooie glazen borden op tafel, die later natuurlijk werden weggehaald, maar die we even uitgebreid bekeken. De menukaart werd ons overhandigd en men vroeg of we wisten hoe het concept hier was. Dat wisten we een beetje dus we lieten het ons graag nog eens uitleggen. 
Er wordt gekookt aan de hand van wat er voorhanden is uit de tuin en van de markt, dus er is een kaart, maar meer dan een aanduiding (vlees of vis bv. ) staat er niet op. Ook de menu’s – zie website voor een overzicht – zijn op die manier samengesteld. De kok bepaalt wat je eet. Wel kun je aangeven wat je absoluut niet wilt, daar wordt dan rekening mee gehouden. Even een foto van de inrichting tussendoor

Na ampel beraad besloten we tot het menu Découverte (drie tapas, een amuse, een voorgerecht, een hoofdgerecht, een dessert en mignardises). Erg vriendelijk geprijst vond ik de Formule (alleen op weekdagen en voor de lunch) voor slechts 29 euro.  Ook het menu Déjeuner (1 voorgerecht minder dan het menu Découverte( voor slechts 33 euro is natuurlijk zeer vriendelijk van prijs.

We bekeken de wijnkaart, die is hier mooi en redelijk vriendelijk geprijst.
Gelukkig ontdekten we onze geliefde Pacherenc du Vic-Bilh van Brumont en die moest het natuurlijk worden. Gelukkig hadden ze er hier wel meer dan één.
Water wilden we ook en tot verrassing van echtgenoot en Maurits hadden ze hier het overheerlijke Chateldon water, wat nauwelijks te krijgen is, dus ze genoten ervan. Het platte water was weer eens Evian, wat ik dan weer jammer vind, want zo lekker vind ik dat niet.

De wijn werd ingeschonken en de tapas/mondvermaakjes verschenen.
Drie dus. De ene, op een prachtig doorzichtig plaatje was een beignet van vis, erg lekker.
De tweede, een heel dun en krokant koekje van polenta met een mascarponecrème, ook lekker en de derde een plakje komkommer met erop gelei van het groen van komkommer en ook die vond ik, als komkommerliefhebber, erg lekker.
Een leuk begin dus.
De bediening is hier zoals in alle Franse sterrenrestaurant uiterst hiërarchisch samengesteld, maar wel goed op elkaar ingespeeld en geruisloos aanwezig.
Een houten plank arriveerde, waarop met  echt Franse bombarie – ik hou daar wel van – een brood werd neergelegd, net gebakken door de chef. Erbij een mooie fles met prachtig zachte olijfolie met een duidelijke citroensmaak. Een miniem schaaltje werd volgeschonken, wat met mijn olieliefhebbers natuurlijk vaak herhaald moest worden.
Het was lekker brood trouwens. Nog heerlijk warm natuurlijk, prachtig zacht en erg on-Frans.

Een amuse kwam. In een mooi schaaltje op een vogelnestje een gepocheerd eitje met crème van gerookte paling. Ik vraag me af of het eitje werkelijk gepocheerd was, of dat ze bedoelden dat het op lage temperatuur (63 graden dus) klaargemaakt was. Ik denk het laatste.
De dooier was erg lopend, het eiwit was eruit gehaald. De palingtoets was duidelijk, maar niet overheersend aanwezig. Lekker, maar voor ons al wel een beetje bekend.

Het voorgerecht werd opgediend en dat was vandaag een carpaccio van gascon (een makreelachtige in ieder geval) met frambozengelei en een vinaigrette aux agrumes.
Helaas alweer – daar kunnen ze bij Mirazur niets aan doen – een voor ons redelijk bekend gerecht, denk maar aan Pikol in de zomer van 2010, hoewel daar veel meer citrus werd gebruikt. Wat niet wegneemt dat we het lekker vonden. Wel een klein beetje weinig eerlijk gezegd….
Het volgende gerechtje, het tussengerecht dus, werd opgediend in een mooi schaaltje.
Mini-calamari, sauce Romanesque, jambon Iberico. En precies dat troffen we aan. Eronder nog gestoofde en gekarameliseerde sjalotjes en erop nog wat gegrilde preitjes. Ook een lekker gerechtje.
Brood werd regelmatig rondgedeeld, nu ben ikzelf niet zo’n broodeter in tegenstelling tot de mannen, maar de krokante stukjes die ik ook in de mand zag wilde ik weleens proeven.
Best lekker, mooi op smaak gemaakt met wat zout in ieder geval.
Het hoofdgerecht deze middag was een stukje bonito, een tonijnachtige met een crème verte, gelei van perzik, diverse groentjes en stukjes gestoofde witte perzik.
Het zag er prachtig uit, maar het was uiteindelijk een relatief simpel gerecht. De vis was lekker, vetter dan ik gewend ben van tonijn, de groentjes waren mooi beetgaar en de gelei van perzik heerlijk zoet.

Gezien de grootte van de porties namen we het aanbod van de sommelier aan om gebruik te maken van de kaaswagen (20 euro). De kaaswagen is mooi, bovendien had ik wel trek in Franse kaas, op de een of andere manier kan de Italiaanse kaas me toch een stuk minder bekoren. Ik mis de geit altijd, de roodschimmel ook en een lekkere natte stevige blauwe ook.
En die hadden ze hier allemaal wel. We lieten dus een mooi bordje samenstellen en waren tevreden.

Het pré-dessert bestond uit wat rood fruit, sorbet van yoghurt, gelei van honing en een aantal bijgeschonken dunne coulis van appel en citroen. Erg fris en erg lekker.

Het dessert zelf bestond uit crème van saffraan, spongecake van vanille, espuma van amandel, sorbet van sinaasappel en stukjes sinaasappel. Een heel zomers en heerlijk fris nagerecht.

We sloten af met prima espresso, waarbij per persoon nog de nodige friandises kwamen en tevreden, maar niet heel verrast, verlieten we Mirazur.
Prachtig gelegen!

De mannen wilden nog een rondje Monaco rijden omdat ik de vorige keer in slaap was gevallen, dus ik heb alle pracht en praal daar weer eens gezien, geestig. 

Mirazur in Menton is a post from restaurantrecensies.weblog.nl.

Geweldig natuurschoon hier zo achter de drukke kust. Woeste bergen, mooie haarspelden, grote afgronden en verstilde dorpjes.
Dolceacqua was leuk om even te zien, maar de magen speelden op, dus we reden redelijk snel door naar Pigna. Een piepklein dorpje, tegen de berg aan geplakt met een geweldig modern thermenhotel met een zwembad van Olympische afmetingen, licht bizar om te zien. Het hotel, waarin het restaurant zit wat we wilden bezoeken, lag erboven. Hotel/restaurant Terme.

Heerlijk oubollig, met heel veel oude gasten, veelal alleen aan een tafeltje.
We besloten binnen te eten, het was een warme dag en er was weliswaar een windje, maar dat was aan de warme kant.
De bediening, uiterst geroutineerd hier, sprak Italiaans, Frans en Engels en we kregen een Franse kaart.
De prijzen hier zijn ontroerend laag.
Wijnen van rond de 11 euro per fles, hoofdgerechten idem. We kozen voor het degustatiemenu, 30 euro. Erbij een Vermentino en een Rosesse. Water uiteraard, bruisend en plat. 
Twee bakjes met tapenade kwamen op tafel, een geweldig lekkere met tomaat/paprika en eentje met olijf. Erbij telkens twee zachte worstjes en heerlijk brood.
De witte wijn werd neergezet in een icebag, voor mij nieuw en ik vond hem grappig.
Het eerste gerecht was/waren hors d’oeuvres tipique Terme.
Vier gefrituurde hapjes en een stukje focaccia belegd met tomaat, ui en olijf. In de gefrituurde hapjes een veelvoud van smaakjes: artisjok, spinazie, kaas en tomaat. Lekker, maar aan de zware kant voor een voorafje.
Het tweede gerecht kwam in een grote schaal voor de hele tafel, uitgeserveerd door de ober.
Ik hou daarvan, zo heerlijk ouderwets vind ik het. Het was pansotti a la sauce aux noix. Een tortellini-achtige pasta met een saus van walnoten. Weer eens een heel ander smaakje dan gebruikelijk en we vonden het lekker, hoewel het er bij nader inzien uitziet of het al een keer gegeten is….
Aansluitend weer een schaal voor onze tafel, wij dachten eigenlijk dat we hadden moeten kiezen tussen de pasta’s, nu met tagliatelles vertes sauce tomates et cèpes.
Groene tagliatelle dus met een tomatensaus met paddestoelen. Ook alweer prima in orde.
Ole had gekozen voor het hoofdgerecht van het menu, agneau de lait aux herbes au four en er kwam een rollende tafel (hou ik ook veel van) met daarop veel aardappeltjes uit de oven (lekker!) en een hele lamsbout!
Prachtige plakken zuiglam werden er voor hem afgesneden en hij heeft ervan gesmuld. De andere drie, waaronder ikzelf dus hadden gevraagd of het mogelijk was om als hoofdgerecht de lapin au Rosesse et olives noir te krijgen en dat was mogelijk.
We kregen een mooie schaal vol met konijnstukken, gegaard in de Rosessewijn, die uit Dolceacqua komt, met erbij die lekkere aardappeltjes en ook wij waren diep tevreden. De olijfjes in deze regio zijn overigens allemaal die lekkere Taggiasche olijfjes, heerlijk!
Op zijn tijd hou ik veel van de boerenkeuken en zeker als er dan nog zo’n geestige ambiance en leuke bediening bij is.
Bij het dessert konden we, zoals gebruikelijk, kiezen.
De mannen kozen alledrie voor de tiramisu en ze waren tevreden. Ikzelf koos voor de trifle, ik ben nogal weg van een echte trifle en nam me direct voor om zelf weer eens een mooie trifle in elkaar te knutselen, want het is toch wel een erg lekker dessert.

Na nog wat uitstekende espresso verlieten we Hotel Terme om onze reis te vervolgen door het mooie binnenland.
Anderhalve week erna kwamen we nog een keertje in Pigna, nu via de andere (berg)kant en toen hebben we er à la carte gegeten. Ole was er toen niet bij, hij wilde liever bij het huis blijven.
Deze keer aten we buiten, op het geheel overdekte terras. Voor een indruk van het terras zie de link naar het restaurant boven. Het was eigenlijk iets te winderig, maar wel lekker fris.
Maurits koos opnieuw voor de groene tagliatelle met de tomatensaus en paddestoelen, die was hem uitstekend bevallen,
wij kozen voor de raviolis aux herbes au beurre en sauge, huisgemaakte prachtig dunne ravioli, gevuld met kruiden en een sausje van boter en salie, uiterst klassiek en geweldig lekker.
Als hoofdgerecht koos Maurits de sanglier en salmis met friet en kreeg een mooi schaaltje met heerlijke stukken gestoofd wild zwijn en hij was zeer in zijn nopjes.
Zo zeer, dat hij direct na afloop zei dat hij nog wel een keer terugwilde, maar dat ging niet gebeuren, want er stonden nog andere restaurants op mijn lijstje….

Echtgenoot en ik hadden als hoofdgerecht cotes de boeuf grillées en kregen op een aparte tafel een gigantisch stuk ossenhaas, perfect geroosterd wat aan tafel werd gesneden.
Erbij voor ons alledrie weer die heerlijke aardappeltjes uit de oven en wederom smulden we ervan.
Als dessert voor mij deze keer rood fruit met vanille-ijs, erg lekker ook en voor Maurits weer de tiramisu.
Echtgenoot had de vorige keer al schuin naar mijn trifle gekeken en nam hem dus deze keer en ook hij vond hem erg lekker.
Na weer prima espresso verlieten we dan voor de laatste keer hotel Terme. Een aanrader als je toch in de buurt bent.

Hotel-restaurant Terme in Pigna is a post from restaurantrecensies.weblog.nl.

Een ruime parkeerplaats met grind, een trap met aan weerszijden gedekte tafels en gasten en een entree met een grote tafel met heel veel brood. Een inrichting in rustige tinten.
Voor een impressie van de kaart, inclusief de wijnkaart, verwijs ik naar de website.

Wij kozen eensgezind voor het driegangenmenu (40 euro, met wijn 50 euro), tweemaal met een wijnarrangement. Het tussengerecht, een aspergesoepje met Black Tijgergarnalen, trok ons niet. Een viergangenmenu komt op 50 euro, met wijn op 60.
Water wilden we ook graag, men schenkt hier alleen Spa en tot mijn schrik kost 1 liter Spa (zowel bruisend als plat) maar liefst 7.50 hier….
Als aperitief namen we een glaasje witte wijn. Op mijn vraag wat voor wijn het was, was het antwoord ‘een Chileense’.  De website leert me dat het een Vilcùn, een chardonnay was. Niet onaardig vonden we hem.

Brood kwam op tafel met olie en boter, zout en peper stond er al.

Na enige tijd verscheen een amuse. Op een Chinese soeplepel voor ons alledrie twee rolletjes carpaccio van varkensvlees met een dip van tonijn. De tonijndip was lekker, het vlees was aan de taaie kant helaas.

De eerste wijn werd voor ons ingeschonken, een Verdecchio dei Castelli Jesi, die we lekker fris vonden.
De wijn begeleidde het voorgerecht, tapas. Een gerechtje in drieën. Links een tartaar van tonijn met een crumble van wasabi en wat avocadocrème met erbij een kerriekoekje en radijs. De tartaar was goed, de wasabi zeer licht aanwezig, dus een lekker hapje. In het midden een preisoepje, wat ik nogal gewoontjes vond en rechts een rechthoek van couscous met diverse groentjes, een cannelloni van zwartpootkip en kerriecrème.
Erop nog een koekje. Niet onaardig, maar de structuur van de (fijne) couscous vond ik niet prettig. Geheel persoonlijk dus.

De tweede wijn werd ingeschonken. Voor echtgenoot een Valtus, Alain Maurel, Pays d’Oc, voor mij een Chateau de Saint Sériès, Coteaux du Languedoc, Veille Vignes, 2009.

Beide mannen hadden namelijk gekozen voor de lottewangen op jonge prei, wortelcrème, peterselie en aardappelnootjes. Een mooi rechthoekig bord met precies de genoemde ingrediënten kregen ze allebei en ze vonden de vis en de groentjes, op de prei na, die ze allebei taai vonden, lekker. Jammer alleen dat de portie van Maurits beduidend kleiner was.

Voor mij de Ierse entrecote met auberginecrème, pikkels, tamarinde en drie aardappelbereidingen.
Mooie plakken vlees kreeg ik met erbij de genoemde groentjes.
De aardappelbereidingen waren een fondant, een gratin en een quiche-achtig iets, lekker, de tamarinde en de auberginecrème konden me ook bekoren, maar de pikkels, die helaas ook onder het vlees lagen waren gigantisch scherp, zo scherp dat ik even dacht met wasabi van doen te hebben. Een beetje jammer want het uitstekende vlees viel er tegen weg.

Bij de dessertgang liepen onze wegen weer uiteen.
Maurits koos voor het zoete dessert, drie kleine desserten en kreeg een mooi bord met een macaron met aardbeienmousse, een kopje met een crème brûlée van witte chocolade en mokka en een chocoladekersentaartje. Hij was erg tevreden.
Wij kregen kaas van Van Tricht.
Met voor echtgenoot een glaasje van de rode wijn die ik bij het hoofdgerecht had en voor mij een glaasje witte wijn wat hij bij zijn hoofdgerecht had.
Drie kaasjes kregen we, die goed waren. Erbij wat vijgjes en abrikozen en nog wat getoast Kletzenbrood.
We sloten af met een espresso, waarbij een cakeje en een cuberdon voor ons drietjes kwam.

Op enkele aantekeningen na een prettig restaurant. De bediening was redelijk onzichtbaar en het was een beetje jammer dat ze het nodig vond om aan onze tafel te fluisteren, terwijl aan andere tafels een normaal geluid wel mogelijk bleek…

De Zilverden in Kalmthout is a post from restaurantrecensies.weblog.nl.

De geschiedenis van Herberg Onder de Linden gaat terug tot 1735. De fundering bestaat geheel uit kloostermoppen doordat deze grote stenen na de verwoesting van het klooster in Aduard ruimschoots voorhanden waren. Vroeger was de Herberg de eerste pleisterplaats tussen Groningen en Friesland, hier kon men de paarden stallen en vervolgens eten en overnachten. Nadat de laatste eigenaar het pand in 1987verliet stond het er verwaarloosd en vervallen bij tot dat er met de restauratie van het pand in 1990 werd aangevangen.
We werden vriendelijk ontvangen en kregen een tafeltje in een van de kamers van de herberg.
Een fijne ronde tafel, mooi gedekt, met stoelen die in eerste instantie wel lekker zaten, maar die in de loop van de avond te laag voor ons bleken te zijn, waardoor we toch niet heel prettig zaten.
Een glaasje champagne wilden we wel, we waren hier tenslotte om de verjaardag van echtgenoot de dag erna te vieren. Gosset hier, niet aan tafel ingeschonken overigens.
Gosset is altijd prima wat mij betreft, zo ook deze.
Na enige tijd kwam er een plateautje met drie amuses.

Op een lepeltje een bitterbal met gevogelte, in een bakje garnaaltjes met appel en in een glaasje tomaat met mozzarella en schuim van komkommer. Lekkere amuses, maar ook niet meer dan dat, redelijk flauw van smaak vonden we het eigenlijk.
Na een kwartiertje of zo kwam er een kopje op tafel wat een drinksoepje bleek te zijn van kreeft.
Lekker was het, op de een of andere manier voor een amuse wel wat veel, hoe vreemd dat wellicht ook klinkt.

We gingen uiteraard voor het Proeverijmenu (zie website voor nadere informatie) en bekeken de wijnkaart. Die is hier prettig geprijsd en keurig uitgebreid.
We begonnen met een Pazo de Seňorans 2008 (bij De Pastorale hadden we er eentje van 1996) en dat was een vrij gewone Albariňo. 
Water wilden we ook graag (5.75)
Een derde amuse verscheen. Noga van zonnevis.
Een blokje erg stevige gemalen zonnevis met gerookte zalm en zeekraal troffen we aan met erbij een dressing van het een of het ander, erop een kruidje. Het zag er mooi uit, maar wederom vonden we het redelijk weinig smaak hebben. Gelukkig stond er zout op tafel, dat scheelde.

Het menu begon met het voorgerecht.
Coquille, op de plaat gebakken coquille met suikersla, avocadocrème en schaaldierendressing.

Twee goed gebakken, althans bij mij, die van Maurits en Ole waren taai, coquilles, met heel veel avocadocrème, wat ik voor de verandering lekker vond, maar wel te veel in verhouding tot de rest en wat sla troffen we aan. Bij de coquilles wat schaaldierendressing die in orde was. Een aardig gerechtje.
Na een vrij lange tijd – er zat in een ander deel van de herberg blijkbaar een gezelschap – kwam het tweede gerecht, kabeljauw, in aardappel gebakken kabeljauwfilet op gestoofde komkommer en dille.

Een mooi gerecht om te zien. Een mooi stuk iets te ver gegaarde kabeljauw op een bedje van gestoofde komkommer met dille. De aardappelsliertjes waarmee de kabeljauw omwonden was waren helaas niet echt krokant, wat een naar mondgevoel gaf. De komkommer met de dille vonden we aan de flauw kant alweer, maar ook nu bracht wat zout uitkomst.

De Pazo was op en we schakelden over op een absolute favoriet van me, een Saint Romain, Sous le Chateau, Christophe Buisson 2005 en die was geweldig lekker.
Precies zoals ik me de Saint Romain herinner. Vol, lang van afdronk en diep van smaak.
Na wederom een flinke wachttijd, wat een flinke aanslag betekende op de Saint Romain kwam het derde gerecht. Capucijners, verse capucijners met op lage temperatuur gegaard buikspek en ganzenleverjus.
Uitstekend gegaard spek lag op het bord, wederom iets te flauw, prima capucijners eronder en de jus die dus naar ganzenlever zou moeten smaken was best lekker, maar ik proefde absoluut geen ganzenlever en dat vond ik erg jammer. Ook de mannen proefden het niet, zij het dat echtgenoot dacht dat hij heel in de verte een toetsje had geproefd. Niet precies wat ik verwacht van ganzenleverjus eerlijk gezegd.

De Saint Romain was op. En er was ook geen andere fles meer, jammer dat dat niet even gemeld was toen we eraan begonnen.
We kozen toen maar voor een Meursault, hoewel ik die liever voor de Saint Romain gedronken zou hebben. Ik heb ook maar een opmerking gemaakt over de wachttijden, drie kwartier tussen de gerechten vind ik echt te lang namelijk.
Het hoofdgerecht deze avond was kalf, gebraden kalfslende en krokant gebakken kalfszwezerik met groentenratatouille en saliejus.
Twee mooie stukjes kalfslende kregen we, lekkere groentenratatouille erbij en wat aardappeltjes en een stukje kalfszwezerik. Mijn stukje was in een te hete pan gebakken wat een licht verbrande smaak oplevert helaas. Bovendien waren de zijkanten van het stukje zwezerik niet aangebraden, wat ik dus niet begrijp op dit niveau. Jammer, want in aanleg was dit een mooi gerecht, maar de smaak van de zwezerik en het niet aanbraden van de zijkanten ervan was een groot minpunt.

Bij het kaasgerecht konden we kiezen uit parmezaan, lauwwarme trostomaat met basilicum en schuim van parmezaan of snoeperij van Nederlandse boerenkaas met noten en selderij.

De zonen kozen voor de snoeperij van Nederlandse boerenkaas en kregen vier stukjes kaas met wat selderij, kletzenbrood en walnoot. De kaasjes waren Stolwijker, Reypenaar, een harde geit en een Friese nagel. Ze waren tevreden.

Wij kregen een licht rommelig bord met een krokante tomaat, het krokantje bleek een laagje van parmezaan te zijn, knap gedaan, erop wat basilicum en een crème van parmezaan en tenslotte nog wat schilfers parmezaan. Een lekker hapje.

Een dessertamuse verscheen.
In een schaaltje meringue, sorbet van aardbei, bavarois van aardbei, verse aardbei en een dressing van basilicum. Alweer lekker.

Het dessert was abrikozen, abrikozenbavarois, abrikozencompote met kersen en vanille ijs.
Een mooi bord verscheen, keurig opgebouwd.
Onderop de saus, daarop de bavarois, dan een koekje, het ijs en dat alles werd afgedekt door een karamel, die ik niet gegeten heb omdat ik hem te dik vond. Dat alles was omgeven door mooie dikke kersen. Een fijn dessert.

We sloten af met het koffieservies (7 euro), waarbij nog wat snoeperijtjes kwamen.
Op ons verzoek werd er weer een taxi gebeld en rondom middernacht verlieten de herberg.

Een wat tegenvallende avond helaas. De bediening was weinig attent en liet ook her en der wat steken vallen. Maar dat kun je weleens hebben zo af en toe. We vragen ons af of de Herberg bij de volgende ronde zijn ster zal behouden…..

Herberg Onder de Linden in Aduard is a post from restaurantrecensies.weblog.nl.

De deur zwaaide voor ons open en we kregen een mooie ronde tafel tegenover de keuken, naast het restaurantgedeelte waar we de vorige keer zaten. Wel leuk om eens van zeer dichtbij de logistiek te kunnen bekijken.
Jammer dat de tafel naast ons later werd bezet door een gezin met vier kleine kinderen, waarvan de ouders de kinderen helaas los lieten rondrennen…..Zoals bekend namen wij onze kinderen ook altijd graag mee, maar we wilden wel graag restaurantgedrag zien en dat betekent aan tafel meetafelen. Wat niet wegneemt dat we er prima zaten.
De tafel was uiteraard keurig gedekt, boter, olie, peper en zout stonden al klaar.

We begonnen met een glaasje champagne, een Serge Mathieu hier, die erg lekker is.
Niet te bubbelig en fijn droog. Erbij direct drie hapjes, die de toon zetten voor een prima maaltijd.

De eerste, mooi op een servet geserveerd, was een pastille met gerookte zalm en zalmeitjes. Prachtig om te zien en erg lekker.

De tweede, gepresenteerd in een langwerpig schaaltje, een koekje met geitenkaas en basilicumolie. Ook mooi om te zien en alweer bijzonder lekker.

De derde, gepresenteerd in bekertje, een cornetto met gestoomde makreel, tuinkers en kerriemayonaise, heerlijk zacht van smaak en toch een smaakbom. 

Knappe hapjes!

Het menu voor deze middag werd ons uitgereikt, een van de kaartjes mocht ik mee naar huis nemen en we gingen de wijnkaart bekijken. We besloten tot twee favorieten (ja alweer) van ons. We begonnen met de Clos Marie, Manon, Pic Saint Loup, 2007 en zouden vervolgen met een favoriet van De Leest ook, de Collesanti, Lazio, Marco Carpinetti, 2009. Allebei mooie, volle mineralige wijnen met een fijne lange afdronk. 

Een heerlijk warm broodje verscheen en daarbij twee amuses. 

In een mooi rond schaaltje een rolletje van rund met fijne groenten, krokant zeewier en granité van sesam, ronduit erg lekker en ernaast in een kommetje een salade van quinoa met paling en yoghurtcrème met specerijen. Een prachtig, afgewogen in smaken, hapje. 

De glazen werden gevuld met de Manon en met water en het feest kon beginnen. 

Het eerste gerecht was wat mij betreft de topper van deze lunch. Alleen om er naar te kijken al, het leek wel een bos op je bord, prachtig gewoon.
Het ging om mineralen, makreel & Hollandse invloeden. Wat hier betekent dat je licht gemarineerde prachtig zachte makreel krijgt, witte en groene aspergetoppen, rechtop op het bord geplaatst, erbij een ziltige salade van lamsoor en zeekraal met frisse rettich, avocado, rode ui en doperwtjes. Dat alles verbonden door een prachtige vinaigrette. Een absoluut heerlijk gerechtje was dit. 

We vervolgden met de schol, venkel & tomaat en kregen op zo’n schaalachtig bord wat blijkbaar in de mode is momenteel droog gebakken schol met bereidingen van venkel, gemarineerde tomaatjes en Spaanse ham en dat alles werd verbonden door een prachtige jus van specerijen en afgedekt als het ware met schuim van die jus. Een iets ‘gewoner’ maar zeker ook erg lekker gerechtje. 

Een extra gerechtje was mogelijk en dat namen we natuurlijk (supplement 12.50). Kabeljauwrug & bloemkool. Kabeljauwrug in de oven gegaard met structuren van bloemkool, vadouvanolie en kort aangezette reuzengarnaal. Precies dat troffen we op het bord, erbij nog wat saladeblaadjes en we vonden het alweer een goed gerecht. Wel de derde keer op rij (De Pastorale, Niven en nu weer) dat we structuren van bloemkool kregen, wat dan moeilijk is om niet te gaan vergelijken. De Leest komt eruit als een hele goede tweede in ieder geval. 

We gingen over op de Laziowijn, die ook bijzonder smakelijk was, wellicht hadden we beter deze eerst kunnen drinken. Wat niet wegnam dat hij vanwege zijn lengte uitstekend ging bij het hoofdgerecht van het menu. Kalf.
Zacht gegaard kalf met spicy couscous, frisse navets, jonge uitjes en gel van champignons met lichte groene curryjus.  Een mooi stuk kalf kregen we met inderdaad heerlijk op smaak zijnde couscous, mooie toefjes meiknolletjes, lekkere uitjes, gel van champignons, maar ook de nodige cantharellen en dat alles werd weer mooi verbonden door de jus, waarin een mooie currytoets te proeven was. Een wat klassiek uitgevoerd, maar prima gerecht. 

Een dessertamuse (supplement 5.00) wilden we natuurlijk ook wel, als we toch hier zijn, willen we gewoon alles.
Dat waren bereidingen van wortel en sinaasappel met karnemelk en verveine. Een beetje vreemde amuse vonden we het. Bepaald niet spectaculair, maar wel lekker. Toen echtgenoot en ik later op de dag de maaltijd nog even naspraken kwamen we tot de conclusie dat het allemaal goed was, maar niet zo opzienbarend goed als de vorige keer. Teken aan de wand voor ons is ook dat Maurits alles geweldig lekker vond en Maurits is qua eten de minst avontuurlijke van ons vieren….

We sloten af met een dessert. Een dessert in tweeën,
Luchtige yoghurt met bereidingen van framboos en sorbet van yoghurt en mascarpone troffen we in het ene bord, dat alles nog afgedekt met een flinterdun krokantje met framboos. Erg lekker en erg mooie frambozen trouwens. Ik ben een groot liefhebber van frambozen.
Op het andere bord 100% aardbei met pistache en saffraan. Ware kunstwerkjes van aardbei troffen we aan, ik zal hieronder een detailfoto plaatsen, erbij mooie dingetjes met pistache en saffraan en de drie smaken combineerden prachtig. 

Als allerlaatste lekkernijen kregen we bij de prima espresso elk een mooi klein schaaltje met vijf heerlijke snoeperijtjes en voor ons drietjes een plateautje met macarons, deze keer met de smaken citroen, speculaas en mokka. Gewoon geweldig lekker.

Het personeel hier is uitmuntend. Goed op elkaar ingespeeld, een vriendelijk, attent woord voor elke gast, oplettend en in voor een grapje. De samenwerking tussen zwarte en witte brigade is ook uitstekend, dat merk je als alles soepel loopt en dat doet het hier. Een goed geoliede machine met prachtige gerechten, fijne wijnen en een mooie ambiance. 

De Leest in Vaassen is a post from restaurantrecensies.weblog.nl.

We wilden wel een glas champagne, maar helaas, glazen champagne kennen ze hier niet, alleen halve flesjes. Dat was niet de bedoeling, dus dan maar een glas witte wijn. Een Azuela Rueda bestaande uit de chardonnay/verdejo en bambino(?) druiven.  Een aardige wijn. Overigens is er wel een glas Prosecco te krijgen, maar zoals bekend ben ik niet heel erg weg van Prosecco.
Brood, boter, olie stonden al op tafel en er verschenen wat knabbels.
Op een leistenen plaatje een bitterbal  van zwarte knoflook, kletskoppen met Goudse kaas en een spritsrolletje. Lekker!
Het menu van deze avond stond ook al op tafel en dat beviel ons. 5 gangen voor 55 euro, een wijnarrangement voor 7.75 per glas, een Bob-arrangement voor 4.25 per glas, een waterarrangement voor 3.50 per persoon (onbeperkt Original water) en koffieservies voor 6.50 per persoon. Het menu zou nog uitgebreid kunnen worden met een Hollands kaasplankje voor 15.00.
Het waterarrangement is een hele verbetering met vorig jaar, toen er exorbitante prijzen per fles werden gerekend, complimenten dus.

Wij vonden 5 gangen wel voldoende, de Hollands kazen kennen we nu wel en bogen ons over de wijnkaart. Ik ontdekte een wijn, die we ook dronken bij Table d’Amis en die ons uitstekend bevallen was. De Amayna Vina Garces Silva, Leyda Valley, 2009 en daartoe besloten we.
Enkele (drie) amuses verschenen.
In een glazen bakje met ijsblokjes twee blokjes ijs van gin-tonic met gekarameliseerde zwarte olijf met sesamzaad (al opgegeten voor de foto is gemaakt); een ijsje van balsamico, crème van balsamico, tartaar van aubergine en wat geitenkaas en een cakeje van zwarte olijf met crème fraîche en kruiden. Niet verkeerd, maar ook niet opzienbarend.

De wijn werd ingeschonken en die beviel uitstekend. Mooi in de zuren, stuivend fris en een lange afdronk.

Het eerste gerechtje was ‘Lente’. Groene groentensoep met gamba, tomaat en mint.
Een schot in de roos! Bouillon van tomaat met een lichte minttoets, prachtig! erin diverse groene lentegroentjes, apart klaargemaakt volgens mij met verder nog een licht gebakken gamba en een tartaar van gamba. Alle onderdelen apart waren bijzonder smakelijk en ook samen waren ze niet te versmaden. Echt een goed gerecht.
Het tweede gerechtje zag er prachtig uit, hoewel ik die veeg nu wel ken. ‘Zomerkrootjes’. (op zijn Rotterdams dus ). Met frisse salade van quinoa, radijs, coquille en slakjes.

Diverse soorten biet troffen we aan op inderdaad een heerlijk frisse salade van quinoa. De quinoa was gemarineerd in champagne en citrus en ook was er nog wat lekkere cresse in verwerkt. Erbij mooie rolletjes radijs, een perfecte coquille en een uitstekend slakje. Weer een goed gerecht.

Het volgende gerecht was ‘Hollandse bloemkool’. In combinatie met pistache, kwartelei, kokkels en heilbot.
Diverse bereidingen van bloemkool troffen we aan, met wat kokkels erbij, een crème van pistache, een schuim van beurre blanc, gelakte heilbot met wat zeezout en als leuk klein detail in de vorm van een kokkelschelpje nog wat bloemkoolpuree. Een aardig gerecht.
Echtgenoot wilde bij het hoofdgerecht wel een glas rode wijn en dat werd een Le Coq Rouge uit de Languedoc.
Het hoofdgerecht was ‘Courgette”. Varkenswang, frisse citroenrisotto, halfgedroogde tomaten, zwarte knoflookjus.

Een nogal klein stukje prima varkenswang kregen we met ernaast een inderdaad frisse, goede citroenrisotto. Erbij wat halfgedroogde tomaatjes, eronder een zwarte knoflookjus en verder nog wat artisjokjes en crème van artisjok en op de risotto wat gekonfijte citroenpartjes. En alweer een lekker gerechtje. Jammer dat het stukje vlees zo klein was.

Het dessert, waarbij we een glaasje Brachetto uit Piemonte dronken, was deze avond (en de hele verdere week natuurlijk) ‘Rood Fruit’. Broodpudding en witte chocolade.

Een nogal rommelig bord – wat komt door de spongecake waarmee je momenteel in restaurants wordt doodgegooid – kregen we met erop parfait van witte chocolade, thee van mint, rood fruit, spongecake van mint, ijs van mint, bosbessen en rondjes niet heel lekkere broodpudding. Niet heel lekker in de zin dat die van echtgenoot lekkerder is. Een redelijk dessert vonden we.

De bediening deze avond overigens was goed. Goed opgeleid, geïnteresseerd, vriendelijk en attent.
We sloten af met (min of meer) espresso waarbij per persoon drie cupcakejes kwamen. Eentje met aardbei, eentje met banaan en eentje met blauwe bessen.

Niven heeft zich wat mij betreft gerevancheerd, maar ik ben niet zo positief als de rest van de wereld, op de een of andere manier is hier altijd wel iets waarvan ik denk ‘moet dat nu’….en dat is jammer. Wat niet wegneemt dat we het eerste gerechtje bijzonder lekker vonden.

Niven in Rijswijk is a post from restaurantrecensies.weblog.nl.