Op de laatste zondagmiddag van de dining-with-the-starsweek had ik een plekje kunnen bemachtigen bij De Leest, één van mijn favorieten. Ole liet dit keer verstek gaan, dus met Maurits reden we naar Vaassen, waar parkeren nog steeds geen probleem is. 

De deur zwaaide voor ons open en we kregen een mooie ronde tafel tegenover de keuken, naast het restaurantgedeelte waar we de vorige keer zaten. Wel leuk om eens van zeer dichtbij de logistiek te kunnen bekijken.
Jammer dat de tafel naast ons later werd bezet door een gezin met vier kleine kinderen, waarvan de ouders de kinderen helaas los lieten rondrennen…..Zoals bekend namen wij onze kinderen ook altijd graag mee, maar we wilden wel graag restaurantgedrag zien en dat betekent aan tafel meetafelen. Wat niet wegneemt dat we er prima zaten.
De tafel was uiteraard keurig gedekt, boter, olie, peper en zout stonden al klaar.

We begonnen met een glaasje champagne, een Serge Mathieu hier, die erg lekker is.
Niet te bubbelig en fijn droog. Erbij direct drie hapjes, die de toon zetten voor een prima maaltijd.

De eerste, mooi op een servet geserveerd, was een pastille met gerookte zalm en zalmeitjes. Prachtig om te zien en erg lekker.

De tweede, gepresenteerd in een langwerpig schaaltje, een koekje met geitenkaas en basilicumolie. Ook mooi om te zien en alweer bijzonder lekker.

De derde, gepresenteerd in bekertje, een cornetto met gestoomde makreel, tuinkers en kerriemayonaise, heerlijk zacht van smaak en toch een smaakbom. 

Knappe hapjes!

Het menu voor deze middag werd ons uitgereikt, een van de kaartjes mocht ik mee naar huis nemen en we gingen de wijnkaart bekijken. We besloten tot twee favorieten (ja alweer) van ons. We begonnen met de Clos Marie, Manon, Pic Saint Loup, 2007 en zouden vervolgen met een favoriet van De Leest ook, de Collesanti, Lazio, Marco Carpinetti, 2009. Allebei mooie, volle mineralige wijnen met een fijne lange afdronk. 

Een heerlijk warm broodje verscheen en daarbij twee amuses. 

In een mooi rond schaaltje een rolletje van rund met fijne groenten, krokant zeewier en granité van sesam, ronduit erg lekker en ernaast in een kommetje een salade van quinoa met paling en yoghurtcrème met specerijen. Een prachtig, afgewogen in smaken, hapje. 

De glazen werden gevuld met de Manon en met water en het feest kon beginnen. 

Het eerste gerecht was wat mij betreft de topper van deze lunch. Alleen om er naar te kijken al, het leek wel een bos op je bord, prachtig gewoon.
Het ging om mineralen, makreel & Hollandse invloeden. Wat hier betekent dat je licht gemarineerde prachtig zachte makreel krijgt, witte en groene aspergetoppen, rechtop op het bord geplaatst, erbij een ziltige salade van lamsoor en zeekraal met frisse rettich, avocado, rode ui en doperwtjes. Dat alles verbonden door een prachtige vinaigrette. Een absoluut heerlijk gerechtje was dit. 

We vervolgden met de schol, venkel & tomaat en kregen op zo’n schaalachtig bord wat blijkbaar in de mode is momenteel droog gebakken schol met bereidingen van venkel, gemarineerde tomaatjes en Spaanse ham en dat alles werd verbonden door een prachtige jus van specerijen en afgedekt als het ware met schuim van die jus. Een iets ‘gewoner’ maar zeker ook erg lekker gerechtje. 

Een extra gerechtje was mogelijk en dat namen we natuurlijk (supplement 12.50). Kabeljauwrug & bloemkool. Kabeljauwrug in de oven gegaard met structuren van bloemkool, vadouvanolie en kort aangezette reuzengarnaal. Precies dat troffen we op het bord, erbij nog wat saladeblaadjes en we vonden het alweer een goed gerecht. Wel de derde keer op rij (De Pastorale, Niven en nu weer) dat we structuren van bloemkool kregen, wat dan moeilijk is om niet te gaan vergelijken. De Leest komt eruit als een hele goede tweede in ieder geval. 

We gingen over op de Laziowijn, die ook bijzonder smakelijk was, wellicht hadden we beter deze eerst kunnen drinken. Wat niet wegnam dat hij vanwege zijn lengte uitstekend ging bij het hoofdgerecht van het menu. Kalf.
Zacht gegaard kalf met spicy couscous, frisse navets, jonge uitjes en gel van champignons met lichte groene curryjus.  Een mooi stuk kalf kregen we met inderdaad heerlijk op smaak zijnde couscous, mooie toefjes meiknolletjes, lekkere uitjes, gel van champignons, maar ook de nodige cantharellen en dat alles werd weer mooi verbonden door de jus, waarin een mooie currytoets te proeven was. Een wat klassiek uitgevoerd, maar prima gerecht. 

Een dessertamuse (supplement 5.00) wilden we natuurlijk ook wel, als we toch hier zijn, willen we gewoon alles.
Dat waren bereidingen van wortel en sinaasappel met karnemelk en verveine. Een beetje vreemde amuse vonden we het. Bepaald niet spectaculair, maar wel lekker. Toen echtgenoot en ik later op de dag de maaltijd nog even naspraken kwamen we tot de conclusie dat het allemaal goed was, maar niet zo opzienbarend goed als de vorige keer. Teken aan de wand voor ons is ook dat Maurits alles geweldig lekker vond en Maurits is qua eten de minst avontuurlijke van ons vieren….

We sloten af met een dessert. Een dessert in tweeën,
Luchtige yoghurt met bereidingen van framboos en sorbet van yoghurt en mascarpone troffen we in het ene bord, dat alles nog afgedekt met een flinterdun krokantje met framboos. Erg lekker en erg mooie frambozen trouwens. Ik ben een groot liefhebber van frambozen.
Op het andere bord 100% aardbei met pistache en saffraan. Ware kunstwerkjes van aardbei troffen we aan, ik zal hieronder een detailfoto plaatsen, erbij mooie dingetjes met pistache en saffraan en de drie smaken combineerden prachtig. 

Als allerlaatste lekkernijen kregen we bij de prima espresso elk een mooi klein schaaltje met vijf heerlijke snoeperijtjes en voor ons drietjes een plateautje met macarons, deze keer met de smaken citroen, speculaas en mokka. Gewoon geweldig lekker.

Het personeel hier is uitmuntend. Goed op elkaar ingespeeld, een vriendelijk, attent woord voor elke gast, oplettend en in voor een grapje. De samenwerking tussen zwarte en witte brigade is ook uitstekend, dat merk je als alles soepel loopt en dat doet het hier. Een goed geoliede machine met prachtige gerechten, fijne wijnen en een mooie ambiance. 

Op deze regenachtige vrijdagavond arriveerden we veel te laat bij Merlet. Ik had natuurlijk even gebeld en dat was allemaal geen probleem. Na ons even te hebben opgefrist in onze heerlijk ruime kamer met prachtig zicht, zo bleek de volgende ochtend, op de weilanden achter het hotel-restaurant daalden we af naar het restaurant, wat al flink gevuld was.
De maître van de vorige keer, de heer Bourgonje was er volgens mij niet, wat niet wegnam dat de ontvangst in orde was.
Op tafel reeds de inmiddels bekende tomaatje, nootjes, stengeltjes en olijfjes en een aperitiefje wilden we ook wel.
Voor echtgenoot een Cava, voor mij diezelfde Cava maar dan met gin en een druppel aardbeilikeur. Lekker vond ik hem, lekker straf en daar had ik trek in.

We bekeken de menukaart en kozen natuurlijk voor het gastronomisch menu, het wijnboek  bekeken we ook en we kozen voor de mij vorige keer zo goed bevallen Albariňo Nora en de Cahors, een Chateau Leret.

Water, plat en bruisend verscheen, boter, olijfolie uit Spanje, die bijzonder zacht was en brood ook en een bordje met amuses.

Een Unami oester met een schuim van champagne, poeder van eendenlever en oesterblad; gelei van gevogelte met eendenlever, appel en gesneden oester en bonbon van eendenlever met een gelei van Granny Smith, compote van ui en rode wijn. De oester was heerlijk, de eendenleversmaak en het oesterblad combineerden mooi, schuim van champagne vind ik altijd wat wegvallen als ik zo vrij mag zijn; de gelei van gevogelte proefde meer als een terrine wat ik trouwens erg lekker vind, waarbij de eendenlever mooi uitkwam en tot slot was de bonbon door het gebruik van de appel heerlijk fris. Een fijn begin.
De witte wijn werd ingeschonken en die was nog net zo fris en stuivend als me hem herinnerde (of is het haar)
en hij paste wat mij betreft prima bij het voorgerecht. Yellowfin tonijn en Alaska King Krab. Een blokje van tonijn, krab en een gelei van kombu; tartaar van tonijn, gerold in sesamzaadjes; geroosterde tonijn met een gel van yuzu; sushi van tonijn, krab en een gelei van nori met wasabimayonaise en gepofte rijst en tot slot een gelei van tonijn met tonijn en vongole.

Het blokje van tonijn en krab met de gelei van kombu was lekker. Beide vissmaken kwamen goed naar voren, de tartaar van tonijn met sesamzaadjes is me net iets te bekend, de geroosterde tonijn met de gel van yuzu was wel aardig, maar aan de droge kant, de sushi vond ik relatief gewoon, waarbij ik moet aantekenen dat de wasabimayonaise prachtig zacht van smaak was, zodat ik eindelijk eens geen chloorreactie kreeg en tot slot vond ik de gelei van tonijn met de tonijn vooral erg mooi om te zien, de doorzichtige gelei kon je prachtig oprollen om het rolletje tonijn heen en de venusschelp lag er eerlijk gezegd wat verloren bij.
Even iets over de bediening. Ik ontbeerde deze avond de geweldige gastvrijheid van de maître. Niets ten nadele van de jonge bediening, zij deden zeer hun best, maar toch ontbrak er iets, er miste ook iets van aansturing, zo leek het en dat vond ik eigenlijk erg jammer. Het stokte zo af en toe met inschenken en ook de communicatie met de keuken leek wat stroever.
De Nora paste ook prima bij het tussengerecht.
Droog gebakken coquille St-Jacques met een kruim van knoflook, aardappel en spek. Zacht gegaard buikspek met een gel van pompoen en sinaasappel en een truffelsaus.
De coquille was iets te droog, maar wel lekker. Het buikspek was prima en het kruim voegde ook werkelijk iets toe. De gel van pompoen met sinaasappel leek iets te lang op het bord te hebben gelegen en dat was een beetje jammer. De smaak was nog wel mooi. De truffel zal hebben moeten gezeten in de donkere rondjes die op de rand van het bord lagen, maar eerlijk gezegd is die smaak me geheel ontgaan. Nu ik er zo over nadenk is het misschien wel zo dat men de truffelsaus is vergeten, want we vonden het gerecht wel wat kaal.
We schakelden over op de rode Cahors, die gewoon net zo lekker stroef was als we gehoopt hadden.
Hij deed het goed bij de gebraden reerug van de Veluwe, Langedijker zuurkool, Opperdoezer Ronde gevuld met reegoulash en gegratineerd met een crème van Epoisses en aardappel, rode minibiet, mousseline van rozenbottel, bundelzwam, minispruitjes, kastanje en jus van rode port. Een hele mond vol…..maar dat viel mee.

Mooi ree, lekkere zuurkool, een fijn aardappeltje waar je duidelijk de kaas proefde, lekkere groentjes en een fijn sausje. Een mooi herfstgerecht.

Echtgenoot dronk de Cahors door bij de kaas, ikzelf vroeg om een mooi glas witte wijn en dat kreeg ik ook. Een mij volkomen onbekende zelfs, wat altijd leuk is, een Matassa.
Een witte wijn uit de zuidelijke Languedoc, die me prima beviel.
De kaaswagen hier is nog net zo mooi als hij was en de kaassommelier (bestaat dat al, zoniet, dan toch) was top!
Wat een kennis en wat een enthousiasme, werkelijk een genot om naar te luisteren.
We kozen allebei een prachtig bordje, kregen er nog wat notenbrood waarin een lichte hartige toets van olijf te proeven was en waren diep en diep tevreden.

Het dessert tenslotte bestond uit bramen, gember en chocolade. ‘Harde wener’ van chocolade; baba van bramen, gembersorbetijs en licht gegeleerde ginger ale met schuim van whisky sour, marshmallow van bramen en merengue van bramen.

De harde wener (Noord-Hollands wellicht?) was lekker, zo ook de baba met het sorbetijs. De licht gegeleerde ginger ale was wel erg licht gegeleerd vond ik, waardoor het een wat waterig geheel werd en de merengue was gewoon lekker.
We sloten af met espresso waarbij wat zoetigheden, waaronder die vorige keer zo waanzinnig lekkere madeleine, die vanavond helaas niet warm was en ook niet droop van de boter.

Tot slot wandelden we richting  Grand Café waar echtgenoot nog een espresso nam en ik een lekker Brandtapje en tevreden doken we daarna ons fijne bed in. Na het ontbijt de volgende ochtend, wat niet bijzonder opzienbarend was, maar wel lekker reden we nog even richting huis voor we ons culinair zouden onderdompelen in Kortrijk.

Samenvattend: Merlet is absoluut een goed restaurant, maar deze avond ontbrak op de een of andere manier het wow-gevoel en dat vind ik eigenlijk heel erg jammer.

Op deze vrijdagavond reden we kalmpjes richting Bakkum, naar restaurant Apicius. Ik was er al eerder, wat toen niet direct een groot succes was, dus ik was benieuwd. De jongens vonden het spannend na de ervaringen in de meiweek in Frankrijk, want inmiddels weten ook zij dat het ene **restaurant het andere niet is. Ik ben bang dat voorlopig alles wordt afgezet tegen Bru en dat kan moeilijk zijn.
De ontvangst was vriendelijk en we kregen een fijne ronde tafel in de avondzon, die getemperd werd door zonwering. Het restaurant was flink gevuld op deze avond. Het viel me op dat de lounge niet meer is, ook daar stonden nu tafeltjes. Met zicht op de open keuken, waaruit regelmatig bordgeluiden opstegen. Of dat altijd zo is, weet ik niet, wellicht dat die extra tafeltjes speciaal voor deze diningwiththestars-week zijn neergezet.
Voor ons allevier een glas champagne om mee te beginnen, Pommery hier, dus in orde.
Een bordje knabbels verscheen; stengels met iets van kerrie en sesam, een koekje met kaas en maanzaad, olijven en amandelen. Boter stond er ook al, olijfolie werd later ingeschonken toen het brood geserveerd werd. Masia El Altet, Spaanse olie.

Het menu stond op tafel. Althans, daarover was enige verwarring, omdat het het Jeunes Restaurateurs d’Europe-menu was, maar navraag leerde dat het ook het menu voor deze avond was. We keken nog even de (bekroonde) wijnkaart in, die wij overigens aan de beperkte en dure kant vinden, maar besloten tot het arrangement. De vriendelijke meneer in de bediening beloofde ons de wijnen op te schrijven, wat hij vervolgens vergat, zodat bij vertrek de kundige sommelier (een vrouw hier) nog de moeite nam om de wijnen voor ons op te schrijven.
Een amuse verscheen. Eéntje in drieën. een hoorntje met ei en kaviaar; een gelei van paling met appelgelei erop en een soepje van asperge met garnalen en aardappelkaantjes. Alledrie aardig.

De eerste wijn werd ingeschonken. Een Sancerre, Roger Neveu, Sauvignon Blanc, Loire, Frankrijk en die was uitstekend. Mooi stuivend met een fijne afdronk. Hij paste prima bij het eerste gerecht. Remoulade van spinkrab, meiknol en confit van tomaat met guacomole en fijne kruiden.
Op een bedje van de avocadomousse troffen we wat groene asperges aan met ernaast wat basilicumolie. Op de mousse een rondje van salade van de spinkrab, waarin ook een vleug kerrie proefbaar was. Erop het gekonfijte tomaatje en een snipper mango. Een aardig gerechtje.
Het tweede gerecht, gebakken coquilles St. Jacques met zalf van bloemkool en vinaigrette van gerookte aalfilet en scheermes kon me meer bekoren.
Mooie coquilles met een vinaigrette die in aanleg erg zuur rook, maar uitstekend smaakte, afgedekt met een plakje meiknol en radijs, waarop stukjes aalfilet en scheermes lagen vonden we. De wijn deze ronde was een Riesling Faubel, Spätlese Trocken, Pfalz, Duitsland en die paste uitstekend bij de aal, die toch licht (maar absoluut niet storend, zeker niet) overheersend was. De sommelier overigens was zeer enthousiast en kundig en had telkens een brede uitleg over de wijnen.

De volgende wijn, een Bellingham ‘Fair Maiden’, Franschhoek, Zuid-Afrika paste uitstekend bij het laatste visgerechtje. Tarbotfilet van de grill, ragout van Hollandse asperges en morilles met een schuim van eekhoorntjesbrood.
Precies dat lag op het bord en dit uiterst klassieke gerecht vonden we eensgezind het mooiste gerecht van deze avond. Prima tarbot, een heerlijke saus waarin de paddestoelen en de asperges duidelijk te proeven waren en het geheel nog afgemaakt met wat bloemetjes van bieslook.
Het vleesgerecht werd begeleid door een oude bekende, een Faustino V, Tempranillo, Riga, Spanje en die smaakte zoals ik me nog wel herinnerde uit vroegere jaren. Als een tempranillo dus. Het vleesgerecht was een runderribstuk uit de oven ‘Bonne Femme’ garnituur, gekonfijte knoflook en rode wijnjus.
Mooie plakken rundvlees vonden we met een garnituur van aardappeltjes, tuinboontjes en puree, twee gekonfijte knoflooktenen en een mooie rode wijnjus. (ik had al een hap genomen voordat ik de foto nam)
Het dessert tenslotte werd begeleid door een Moscatel de Chipiona, Jerez, Spanje en dat was een apart wijntje. Lekker fris en licht in ieder geval en dat paste uitstekend bij de citrusgratin en het yoghurtroomijs wat we aantroffen op ons bordje.
Ertussen nog wat stukjes meloen en dit was een lekker, fris dessert.

De maaltijd sloten we af met wat espresso en thee, waarbij nog wat koekjes kwamen en na betaling van de rekening verlieten we Apicius.
Een degelijke maaltijd met niet echte uitspringers, maar ik vermoed dat we zo langzamerhand wat blasé zijn wellicht. Aan de andere kant worden we toch nog regelmatig erg verrast in restaurants en zo heel gek is het toch niet om dat te verwachten en te hopen, zeker op **niveau. We voelden allevier een lichte teleurstelling, ondanks dat het niet slecht was, zeker niet. 

Op de vrijdag van deze restaurantweek reed ik op mijn gemak richting Noord-Holland. Ik had daar afgesproken met twee dierbare vrienden uit Den Helder. Helaas was Gisèle ziek, maar gelukkig had Bert besloten toch te komen. Gelukkig omdat ik in mijn eentje eten helemaal niet leuk vind en omdat ik bijzonder nieuwsgierig was naar Merlet, dus dan toch voor een lastige keus had komen te staan.
Toen ik aan kwam rijden op de parkeerplaats achter het hotel-restaurant stond hij al te wachten, dus wandelden we naar binnen. Een zeer vriendelijke ontvangst en de deur naar de eetzaal zwaaide voor ons open. Mooi ingericht! Prettige stoelen, fijn licht en een prachtig uitzicht op een deel van het (zeer beschut voor een deel) terras en het weiland daarachter, met nog redelijk dartele koeien erin. In de zomer zal het hier geweldig toeven zijn!

Een aperitiefje wilden we wel, voor Bert een Brand biertje, hier van de tap gelukkig en voor mij een witte wijn. De huiswijn, een hele prettige Saumur Loire, Cuvée Vent de Nord, Domaine des Guyons. Knabbels stonden al op tafel: stengeltjes met maanzaad, nootjes, olijfjes en gekonfijte kerstomaatjes. Lekker in al hun simpelheid. Brood kwam, op tafel al boter, zout en olijfolie.

De amuse maakte ons direct superenthousiast, wàt een smaken!
In een cocktailglas troffen we van onder naar boven aan een mousse van tom ka kai, tonijn geroosterd met specerijenpoeder, rauwe tonijn met gelei van piccalilly en tartaar van tonijn met sesamolie. Erop nog wat blaadjes winterpostelein met een krokantje. Smaakexplosie mag geloof ik niet meer, maar dit was dus gewoon een smaakexplosie. Alle onderdelen waren geweldig! Als ik zou moeten kiezen, dan is de mousse van de tom ka kai (die geweldige hete Thaise soep) favoriet, maar de combinatie vond ik ook geweldig. En gedurfd, want niet iedereen is tenslotte dol op zoveel peper. Maar wij toevallig wel.

Het menukaartje stond op tafel, 30 euro voor het driegangenmenu, optioneel nog een tussengerecht voor 12.50. Ook een wijnarrangement is mogelijk, per gang stonden de wijnen genoemd voor 7.50 per glas. Nu is Bert niet kapot van wijnarrangementen en ik ook wat minder als ik nog moet rijden, dus we besloten tot een fles Albariňo Nora, die ik nog ken van San Sebastian en die ontzettend lekker is. De wijnkaart hier is uiteraard – het is niet voor niets een éénsterrenrestaurant natuurlijk – erg mooi en wat leuk is: normaal geprijsd. Over ijswater doen ze hier ook niet moeilijk gelukkig, dus het werd al prettiger en prettiger. Wat een verschil van sfeer en instelling met wat eerdere restaurants op dit niveau deze afgelopen week zeg. En wat een prettig personeel, precies de juiste toon, uitstekend op elkaar ingespeeld en dat speciale iets wat misschien heel gewoon wel een kwestie is van trots zijn om te werken in een restaurant als dit en het leuk vinden om gasten in de watten te leggen.

Goed, het feest kon beginnen dus.
Het voorgerecht, twee bereidingen van makreel met nougat van garnalen, crème van eidooier, zoetzure komkommer met een kruim van kroepoek was een plaatje om te zien. Twee lange stukjes makreel, zachtgegaard in ieder geval, met ertussen de nougat van garnalen, daarop die crème van eidooier en twee krokante garnalen nog in de schaal, die we in zijn geheel konden eten. De makreel was heerlijk, echt zo’n lekkere makreelsmaak; de nougat viel wat weg tegen de garnalen, die ik fantastisch vond. De crème van eidooier vond ik vooral knap gemaakt en leuk voor het kleurtje, maar qua smaak voegde het niet veel toe eigenlijk. Ernaast nog een bolletje van een soort salade met makreel, wat ook erg lekker was en daarnaast de zoetzure komkommer, wat altijd een schot in de roos is bij mij (tja, hoe dol kan een mens zijn op komkommer in al zijn uitingen) en tot slot een streep kruim van kroepoek, die me niet zoveel deed eerlijk gezegd. Maar wel een heel mooi gerecht dit.
Het optionele tussengerecht, wat we uiteraard namen, was gepekelde skreifilet met snijbiet, gelei van tomaat, ragout van schelpdiertjes en vanille met een chip van nori.
Een heerlijk stukje skrei, zachtgegaard weer, troffen we aan. Behoorlijk zout, te zout voor Bert, maar ik vond het prima. De ragout van schelpdiertjes was meer een wat dikker schuim, maar heerlijk vol van smaak en de vanille proefde je goed. De gelei van tomaat lag op een vierkantje gemaakt van ik neem aan snijbiet. In ieder geval was die gelei erg leuk gedaan. De nori was gefrituurd in een tempurabeslagje en dat was ook al lekker. Erbij nog wat (een heel klein beetje) groentjes. Kortom, grote tevredenheid alweer.

Het hoofdgerecht van deze middag was gebraden kalfshaas met een crème van champignons, groene asperge gegratineerd met Parmezaanse kaas, ravioli van ossenstaart en lavas, gebraiseerde zwezerik, compote van cevenne-ui en tijm,  artisjok-barigoule, meiknol.
Precies dat troffen we ook aan. Een geweldig stukje vlees met een heerlijke crème. Ook de groene asperge was erg lekker, goed beetgaar nog en uitstekend in combinatie met de Parmezaanse kaas. De zwezerik vond ik lekker, maar hij had iets steviger gebraiseerd mogen worden van mij, nu was het wat eh hoe noem je dat… drillerig. De smaak was uitstekend overigens! De diverse groenten waren allemaal erg lekker, maar de topper op het bord was de ravioli. Prachtig mooi dunne pasta gevuld met ossenstaartvlees wat tot draadjes getrokken was en flink op smaak gebracht was met lavas. Geweldig lekker!
Tja, alweer een uitstekend gerecht dus.

Het dessert van deze middag, crème karamel met karnemelk met muscovado suiker, met een coulis van bramen, dragon en roomijs van steranijs kon Bert erg bekoren. Vooral het rood fruit, wat altijd zo’n lekkere fris toets geeft vond hij heerlijk. Nu heb ik zelf, als ik al een dessert neem, ook het liefst dat er iets van rood fruit inzit, dat frisse, rinse is lekker als afsluiter.
Ikzelf kon zonder problemen het dessert inruilen voor een keus van de kaaswagen.
Een kaaswagen hier, zoals je niet vaak meer tegenkomt. Vroeger wel, maar tegenwoordig is de omloopsnelheid waarschijnlijk te laag. Bij Merlet dus niet, want dit was een kaaswagen naar mijn hart. Wat een keus!
Vijf stukjes koos ik. Een Tomme de Chèvre uit Poitou, een Chaource uit het Champagnegebied, een Neufchatel uit Centre, een Vacherin Mont d’Or uit de Pyreneeën en een Roquefort, uiteraard uit Roquefort. Uitstekende kaasjes waren het.

We sloten af met uitstekende espresso, met erbij wat lekkere friandises en de meest lekkere madeleines die ik ooit geproefd heb! Mensenkinderen, wat waren die lekker. Warm, druipend van waarschijnlijk boter, maar ohohoh, wat lekker!

Samenvattend: Merlet heeft mijn vertrouwen in de éénsterrenrestaurants in Nederland voor wat betreft deze restaurantweek volledig hersteld. Ik ging nl. redelijk wanhopen na de andere bezoeken deze week, maar hier heb ik weer gezien hoe het wel kan. Absolute verwennerij en zeker een restaurant om nog heel vaak te bezoeken. Een aanrader voor iedereen!

De Bokkedoorns weer eens. Op een geweldig zonnige zondagmiddag in april. We konden zelfs op het heerlijke terras eten, op zich al verwennerij.

De ontvangst was zoals altijd vriendelijk. De tafel was deze keer niet rond helaas, maar rechthoekig, maar wel ruim genoeg. Het uitzicht op het duinmeertje was prachtig.

We begonnen met een glaasje Moët en wat plat water. Vrij snel arriveerden de amuses.

Vier.

Dat ze lekker waren weet ik nog, wat het precies allemaal was weet ik niet meer. In ieder geval een gemarineerd radijsje, een krokant koekje van het één of het ander, een cilindertje met een mooie hartige vulling en een nieuw aardappeltje met haringkuit en krokante biet. Mooi om te zien en lekker om mee te beginnen.

Brood, boter, olie, zout en peper stond al op tafel en ijswater was er blijkbaar niet, want we kregen flessen. Maar liefst 4 stuks á 7 euro per stuk. Ergerlijk.

De menu’s werden ons toegelicht en we besloten tot het Menu Déjeuner du Marché, 75 euro, wat hier elke zondagmiddag, uiteraard elke week wisselend, wordt opgediend. Eén van ons overigens niet, zij at liever á la carte.

De wijnkaart is nog steeds omvangrijk en naar mijn mening eigenlijk te kostbaar. We hadden dan ook moeite om iets te vinden eigenlijk. Uiteindelijk besloten we tot een simpele maar lekkere Macon Les Heritiers, die betaalbaar was.

Na al deze beslissingen kwam er nog een amuse en die was werkelijk geweldig lekker. Een blokje, als ik het me goed herinner, pastinaak, gevuld met een crème van snijboon en gedecoreerd met snijboon en croutons. Zo’n heerlijke ouderwetse snijbonensmaak had dit hapje. Prachtig om te zien ook trouwens!

Het voorgerecht van het menu was Noordzeekrab met een salade van couscous, gemarineerde jonge bietjes en een crème van avocado en amandel. Een nogal rommelig bord vond ik met wel de mooie kleuren van de bietjes en de overige ingrediënten. Ik vroeg me tijdens het eten van de krab wel opeens af waarom krab toch wel heel vaak als salade wordt opgediend. Ik kan me eigenlijk niet herinneren ooit ergens een stuk krab te hebben gekregen, wat met bv. kreeft wel het geval is.  Op zich een mooi gerechtje dit, vooral mooi om te zien. Of de diverse onderdelen nu zoveel samenhang hadden weet ik eigenlijk niet. Ik weet nog wel dat ik de couscous, die tegen het krokante aan zat, erg lekker vond.

Het voorgerecht van de andere tafelgenote was de salade van Noordzeekrab. Een vrij gevuld bord met heel veel salade met krab, ook nog gerookte zalm en allerlei groentjes. Ik geloof wel dat ze er tevreden over was.

Ons tussengerecht was de gegrilde rode mulfilet met verse morilles, coquille Saint-Jacques, lamsoren en een saus van ansjovis. Een mooi en lekker gerechtje. Prima mul, heerlijke morilles, een fijne coquille en ook de saus vond ik erg lekker. Nu heb ik gevraagd wat het rolletje wat er bij ligt was, maar dat ben ik helaas vergeten. Ik meen dat het omhulsel in ieder geval iets van paddestoel was. Maar ook dat rolletje was erg lekker.

Bij het hoofdgerecht namen de heren een glas rode wijn,  ik hield het bij de witte. Dat hoofdgerecht was gebraden lamsrugfilet en lamskotelet, gestoofde lamsschouder met rettich en yoghurt, wangetje van het lam met citroenkruim.  Precies ook dat troffen we op het bord aan, erbij nog een paar heerlijke groene groentjes. Alle stukjes vlees waren perfect, zo ook de erbij geserveerde lamsjus. Een fijn gerecht!

Het hoofdgerecht van de tafelgenote was de heilbotfilet. Een prachtig stuk gebakken heilbotfilet met een toastje met gemarineerde ansjovis op een bedje van spaghetti trof zij aan. Erbij nog wat groentjes en blokjes van ik meen feta en ze was dik tevreden. Prachtig om te zien ook.

Het dessert van het menu was rabarbercompote en Panna Cotta met kamille en vanille, gepocheerde rabarber en sorbet van rabarber.  De tafelgenoot die het dessert nam was zeer tevreden over dit smikkelhapje en dat kan ik me goed voorstellen.

Wijzelf liepen even naar binnen. Vanwege de afstap is het helaas niet mogelijk de kaaswagen het terras op te rijden namelijk. Nadat we de kaaswagen hadden bewonderd, maakten we onze keus en kregen na enige tijd onze bordjes, met erbij een passende wijn en wat brood.  Smullen, zoals altijd.

We sloten af met een koffie- en theeservies, waarbij wat lekkere snoeperijtjes geserveerd werden en tevreden verlieten we De Bokkedoorns. Altijd goed hier.

Imko Binnerts is uiteindelijk neergestreken in Haarlem. In het pand waar vroeger Lambermon’s zat (helaas nooit bezocht, maar Floris in Rotterdam heeft eenzelfde opzet en die staat op het lijstje om eens een verjaardag te vieren). De tafelgenoten kwamen uit Den Helder en Amsterdam, parkeren was geen probleem op deze vrijdagmiddag, het zonnetje scheen, dus er kon eigenlijk niet heel veel mis gaan. En dat ging het ook niet.

Iets te vroeg betraden we het prachtige pand. Onze tafelgenoten waren er al, dus we sloten ons aan in het nogal krappe aperitiefgedeelte, wat in andere kleuren is uitgevoerd dan de rest van de tafels. De Amsterdamse tafelgenote wist ons te vertellen dat er sinds Lambermon’s weinig aan de inrichting was veranderd, er was alleen een private dining gedeelte bijgekomen, wat vroeger bij het restaurant viel. De open keuken in het midden met de vitrine waarin de zeevruchten liggen is bedoeld als blikvanger. Mij viel vooral het zeer hoge plafond op en de mooie deuren waar ik bij wijze van spreken de paard-en-wagens al doorheen zag komen. Ik hou van hoge ruimten en grote deuren.

We begonnen met een witte wijn, de huiswijn. Maar liefst 9 open witte wijnen heeft men hier. Ik had thuis de wijnkaart al bekeken en wilde graag de Fiona Blanc, Chateau Chapion, Languedoc (een combinatie van viognier, rousanne, sauvignon en chardonnay) proeven. Ik vond hem erg lekker. De andere tafelgenoten namen de Colombard Ugni Blanc, Domaine de Guillaman, Sud Quest, vooral omdat die werd aangeboden door de zeer attente bediening. De mannelijke tafelgenoot laafde zich aan een getapte Warsteiner.

Erbij wat olijfjes en gezouten walnoten.

Het lunchmenu werd ons uitgelegd, wat tegelijkertijd het marktmenu zou zijn. Enig overleg ook met de keuken volgde, want we wilden toch wel wat meer weten nog en uiteindelijk kwamen we tot een toch wel ander menu. De dame uit Den Helder had al weken van tevoren gevraagd of zij in haar eentje het plateau fruits de mer kon eten en dat was geen punt gelukkig.

Voor prijzen, informatie, mogelijkheden en dergelijke verwijs ik uiteraard naar de website.

De wijnkaart, die mooi is, vind ik overigens aan de kostbare kant. En dat is jammer.

We besloten deze middag een Albariño, Martin Codax, Rías Baxas, Spanje 2007 te drinken en die wijn was lekker. IJswater is geen punt hier.  Brood kan ik me eerlijk gezegd niet herinneren, maar dat zal er ongetwijfeld geweest zijn. En een smeerseltje van een soort van tonijnmayonaise en bovendien nog een mooi smal flesje met olijfolie.

Als eerste verscheen het plateau met zeevruchten. Een mooi plateau met alle bekende mooie onderdelen en gelukkig niet al te veel alikruiken. Wel wulken, oesters, koningskrab, kreeft en dergelijke. Genoeg in ieder geval voor een middagje genieten.

Voor de andere drie, waaronder ik dus, verscheen het voorgerecht. Een cocktail van Alaska King krab met crème van avocado, gelei van tomaat en espuma van Bloody Mary.  De avocado had als toevoeging nog Hass, maar ik word erg moe van al die toevoegingen en gebruik ze vanaf nu alleen nog maar als ze naar mijn idee werkelijk iets toevoegen (of gewoon leuk zijn). Een mooi opgemaakt glas met heerlijke krab en op zich lekker fris. De espuma had wat mij betreft niet heel veel smaak en was qua hoeveelheid nogal aanwezig. Dat hoeft voor mij niet. De krab lag eigenlijk in de gelei van tomaat. De crème van avocado daaronder was goed, maar ik ben niet heel kapot van avocado, dat zalvige bevalt me lang niet altijd. Maar de krab was dus erg lekker én het zag er leuk uit met de laagjes zo. Erop nog een krokant koekje en een mooi stukje krab.

Het tussengerecht was mul. Een nogal piepklein gerechtje. Onderin het bord coulis van rode paprika met olijfolie (Picudo van Valderrama, de heer Binnerts werkt graag met Valderrama, ik persoonlijk neig meer naar Umbrische en/of Ligurische olijfolie voor mooie toepassingen).  Daarboven twee stukjes gegrilde mul, die uitstekend waren en half onder de stukjes vis een quenelle van auberginekaviaar, waarin duidelijk visbouillon te proeven was. En dat vond ik dus weer heel leuk gevonden om de simpele reden dat ik daar zelf nog niet was opgekomen. Een zeer simpel gerechtje, een beetje weinig, maar wel heel erg lekker.

Het hoofdgerecht was zeeduivel. In eerste instantie aangeboden met citrusvruchten, maar daar ben ik altijd wat huiverig voor, zelfs bij Imko Binnerts, dus we hadden bedacht dat we wel graag zeeduivel wilden, maar dan met een ander garnituur. Wat geen enkel probleem was.

Zeeduivel dus. Met groene asperges, linzen (Puy natuurlijk) en ham (Iberico uiteraard), schuim van rode biet en balsamicosiroop en tempura van garnaal (Nobachi, waar ik nog nooit van had gehoord, maar nu dus wel).

Twee uitstekende stukken zeeduivel, met de genoemde asperges, een stukje slahart en wat paddestoelen troffen we aan. Het schuim van rode biet met de balsamico had te lang onder de salamander gestaan en plakte vast aan het bord wat slordig is. Bovendien (zoals altijd trouwens, ik ben helemaal geen fan van balsamico eerlijk gezegd) overheerste de balsamico, waardoor de heerlijke grondsmaak van de biet geheel wegviel. Gelukkig lag het allemaal nogal apart waardoor de andere smaken, die wel helemaal in orde waren, niet beïnvloed werden! De linzen kan ik me eerlijk gezegd niet herinneren….

De garnaal was trouwens ook erg lekker, die ga ik zeker onthouden.

We sloten het menu af met een kaasbordje.  Kaas gaat hier per 3, 4 of 5 stukjes. Wij besloten tot 3. Ik herinner me vooral de gruyere, die erg lekker was. De andere twee kaasjes waren ook goed, maar de blauwe was geen roquefort en daar gaat toch wel mijn uitdrukkelijke voorkeur naar uit. Erbij trouwens nog wat sneetjes vruchtennotenbrood.

Na nog wat koffie, thee en cappuccino (de kopjes hebben hier geen oor, bepaald onhandig want het gaat om warme dranken tenslotte) waarbij voor een ieder een mini-appeltaartje werd gepresenteerd voldeden we de rekening en verlieten we Vis&Ko. In zijn algemeenheid: sinds kort neem ik regelmatig (groene) thee als afsluiter omdat de kwaliteit van de espresso in Nederland abominabel is helaas, maar ik sta volkomen versteld over de prijs ervan. Onbeschaamd wat men vraagt voor wat gekookt water en een luxe zakje thee. Onbegrijpelijk ook, want ik kan me zo voorstellen dat dat tot irritatie leidt en het gaat uiteindelijk om niets.

Dat het een genoeglijke middag was moge duidelijk zijn. De bediening is hier prettig. De keuken kan volgens mij stukken beter. Ik vond het geheel in orde, maar weinig spectaculair en daardoor dus eigenlijk te duur. Of dat nu komt omdat we er tijdens de lunch waren? In ieder geval vind ik dat dus niet in orde en dat is jammer.

‘

Al weken had ik me erop verheugd. Eindelijk dineren bij ’t Brouwerskolkje. Telkens weer opnieuw bekeek ik de menukaart en kon toch wel heel moeilijk kiezen tussen de menu’s.  Al tijdens de rit erheen, toch ruim een uur rijden, bespraken we de mogelijkheden.

Bij aankomst was het parkeerplaatsje heel vol. Vreemd vond ik dat, half 8 is volgens mij nou niet echt een tijdstip om nog lekker in de duinen je hond uit te laten. Maar misschien ook wel, wij hebben tenslotte geen hond.

Het paviljoentje lag er verlicht bij en ik ontwaarde behalve 1 kok in de keuken een gigantische hoeveelheid mensen bij de ontvangstbalie/receptie. Nou, mompelde ik tegen echtgenoot, dat hadden ze bij reservering weleens mogen zeggen zeg, dat er een hele groep zou zijn.

De ontvangst was ronduit chagrijnig. Erg niet welkom voelden we ons. We trokken nog maar wel in het krappe en lawaaierige (de groep was luidruchtig) halletje onze jas uit en een jonge meneer nam ze op zijn arm. Ik riep (normaal roep ik niet hoor in restaurants, maar ik moest over het kabaal van de andere aanwezigen heen tenslotte) dat wij niet bij de groep hoorden….

Mevrouw Roth schonk me een boze blik en zei ‘oh ja, u staat in het boek. U zou nog bellen’. Perplex was ik. Volkomen perplex. ‘We hebben vanavond een besloten partij en we hadden geen telefoonnummer’. Nu wist en weet ik 3000% zeker dat ik zowel ons vaste als ons mobiele nummer aan het vriendelijke meisje had gegeven, dus ik stond even met de mond vol tanden.

Om het maar zo netjes mogelijk te laten verlopen, want dat we er niet zouden (kunnen) eten was me al volkomen duidelijk natuurlijk, pakten we ons jassen maar weer van de arm van de jongeman en verlieten het paviljoentje. In de deuropening hoorde ik nog een flauw ‘sorry’.

Absoluut perplex waren we. Dit was ons nog helemaal nooit overkomen. Nergens.

Wat nu? Gelukkig heeft onze auto een prettig systeem, waarmee je restaurants in de omgeving kunt opzoeken. Alle goede restaurants (De Bokkedoorns, De Vrienden van Jacob, Chapeau, Apicius) waren volzet (het was inmiddels al tegen 20.00). We reden richting Zandvoort/Noordwijk en even dacht ik ‘ja, Chatillon’, maar eerlijk gezegd was mijn zin om het nog eens te proberen helemaal verdwenen. We eindigden uiteindelijk bij een geheel lege Chinees in een zijstraatje van Noordwijk.

Nu was het eten daar best ok, maar tjeetje wat een enorme teleurstelling.

Na een dag erover peinzen zat het me allemaal toch helemaal niet lekker en na overleg met echtgenoot besloot ik er toch een mailtje aan te wagen, want om nu op deze manier behandeld te worden in een 2 sterrenrestaurant is toch wel iets wat ik helemaal en absoluut niet vind kunnen.

Hieronder de tekst van mijn mailtje aan ’t Brouwerskolkje.

Geachte heer en mevrouw Roth,

Ik wil nog even terugkomen op onze reservering van gisteren, 10 januari.

Toen ik de reservering plaatste kreeg ik een onervaren meisje aan de telefoon. Ze verzekerde me ervan dat er nog een tafeltje voor 2 was. Op mijn vraag of er ook ronde tafeltjes waren, antwoordde ze, dat dat niet het geval was. Ze vroeg me om mijn telefoonnummer. Ik heb ons huis- en ons mobiele nummer toen gegeven, dat doe ik altijd bij restaurantreserveringen.

Alles leek in orde, ik mag er tenslotte van uitgaan, dat personeel in uw dienst voldoende geïnstrueerd is.

Toen wij gisteren aankwamen bevreemdde me natuurlijk de grote groep al, het was netjes geweest, zo vertelde ik mijn echtgenoot om ons ervan op de hoogte te stellen dat er een groep zou zijn.

De manier echter waarop wij werden behandeld door met name mevrouw Roth: ‘wij hadden geen nummer van u en u zou nog bellen’….vind ik ronduit niet kunnen. Wij eten zeer regelmatig in goede restaurants en dit is nog nooit voorgekomen, integendeel zelfs. Ik begrijp heel goed dat u niet alle Van S kon nabellen, maar om de schuld bij ons te leggen is absoluut schandalig. U begrijpt dat onze avond, waarop we ons zeer verheugd hadden, zo vaak eten we niet samen vanwege verplichtingen, volkomen verziekt was.

Ik verwacht verder niets van u, wel hoop ik dat u in het vervolg beter personeel aanneemt en uw gasten niet op die manier schoffeert.

Op zijn minst had u een poging kunnen doen een tafeltje voor ons te regelen bij een bevriend restaurant in de omgeving, maar zelfs dat was teveel. Eerlijk gezegd heb ik nauwelijks woorden voor deze behandeling.

Een kopie van deze email stuur ik aan Michelin.

Carla van S.

Die kopie aan Michelin heb ik overigens niet verzonden, ik dacht later weer ‘ach, wat schiet ik er mee op, de avond was toch volledig verziekt’.

Mijn achternaam heb ik ingekort in dit blogje.

Het antwoord van ’t Brouwerskolkje kwam na enkele dagen:

Geachte mevrouw van S,

Het spijt ons heel erg dat uw reservering in ons restaurant niet goed is gegaan.

Wij hadden een reservering van een groep van 30 personen die in oktober reeds was gemaakt. Dus dit is een besloten gezelschap.

Uw reservering is bij fout door een medewerkster aangenomen. Helaas had zij geen telefoonnummer genoteerd. Haar verklaring was dat zij u gezegd had dat wij een optie voor de avond hadden en dat u zelf nog terug zou bellen. Dit is door ons verkeerd begrepen, waarvoor onze welgemeende excuses.

Normaliter noteren wij bij reserveringen altijd de naam, het telefoonnummer en eventuele uitzonderingen op de kaart zoals allergieën of vegetarisch eten.

Door de drukte van het moment van binnenkomst, de korte uitleg van ons en het onmiddellijk vertrek van u en uw partner, hebben wij niet de gelegenheid gehad om een ander restaurant voor u te regelen, hetgeen ons ten zeerste spijt.

Hoogachtend,

Restaurant ‘t Brouwerskolkje

Els & Moshik Roth

Telefoonnummer 023 – 5240861

Wat mij hier met name aan irriteert is dat het wederom net lijkt alsof de ‘schuld’ bij ons ligt. Omdat wij zo beschaafd waren geen trammelant te maken in het restaurant, maar gewoon vertrokken waren zij niet in de gelegenheid om een ander restaurant te regelen.

Ik baal enorm van die houding. Was het niet wat chiquer geweest om aan te bieden een nieuwe afspraak te maken en dan bijvoorbeeld een glaasje champagne aan te bieden?

Hoe benieuwd ik ook was, na een lunchervaring eerder bij ’t Brouwerskolkje, naar de kookkunsten hier, ik zal er nooit meer naar toe gaan. Op deze manier behandel je geen mensen.

Ik heb er lang over nagedacht of ik dit wel of niet op mijn weblog zou plaatsen, maar omdat het toch om een restaurantervaring gaat heb ik besloten het wel te doen.

In voor Nederlandse begrippen zware sneeuwstormen reed ik het Groene Hart uit. Bij Schiphol hield het sneeuwen op en begon het druilerige weer. Keurig op tijd reed ik Haarlem binnen, waar ik bij het station mijn tafelgenoten oppikte.

We vervolgden de reis naar Overveen. Naar De Bokkedoorns weer eens.

Ik was er nog nooit geweest op zondagmiddag en was eigenlijk stiekempjes wel benieuwd. Nou, ik kan er kort over zijn: het restaurant was heel toevallig deze keer niet geheel gevuld, dus het rumoer met bijbehorend publiek was er niet. Het was er net als altijd prettig en comfortabel.

De ontvangst was vriendelijk, de tafel was dezelfde als die waar ik zat met de vrienden uit Den Helder in het voorjaar, de vijver was er uiteraard nog en ik moest even goed kijken wat er nu precies aan de inrichting was gedaan. Volgens mij alleen de plafondlamp…

We begonnen met een glaasje champagne met daarbij wat amuses.

Die amuses werden nogal onwijs gepresenteerd. Voor 2 personen op 4 (of 2, het is maar hoe je het bekijkt) bordjes en voor de 3^e persoon alles apart.

Vanaf links onderaan met de klok mee achtereenvolgens spruitjes met macademianoten en koffie; bonbon van topinamboer (aardpeer natuurlijk gewoon) met gelei, gezouten citroen en paprika-aardappel; krokant rolletje van rode kool met mosterdcrème en een krokantje van parmezaan en couscous met ansjovis en oesterblad.

Nu zijn beide tafelgenoten van mening dat de amuses hier niet zoveel voorstellen, ikzelf heb daar een andere mening over, maar deze keer moest ik hen helaas gelijk geven. De amuses maakten weinig indruk. Het enige echt leuke vond ik het stukje oesterblad. Een nieuw gekweekte, zilte groente. Toevallig hoorde ik toen ik bij Oud Sluis was dat men ook daar hevig bezig is met het aanplanten van allerlei soorten van zilte groente. Nu hou ik veel van zilt, dus dat komt allemaal erg mooi uit.

We kregen een uitleg van allerlei menu’s, maar kwamen natuurlijk voor het grote menu. Kort overleg nog eventjes over enkele gerechten, maar we besloten ons verder geheel te laten verrassen.

We begonnen met een witte wijn. Een Weissburgunder 2006, H. Koch, die ik erg lekker vond.

Een tweede ronde amuses kwam.

Ook weer zo raar gepresenteerd, alleen was ik deze keer degene die een eigen bordje kreeg. Een soepje van mosseltjes met schuim van kokos en een loempiaatje met mossel en hoi sin. Beiden helaas niet geweldig indrukwekkend. Op het lepeltje erbij een blokje gelei van sojasaus, wat dan weer erg leuk was. En ook lekker.

Water, brood, boter, peper en zout en ik meen ook olie kwam en stond allemaal op tafel, dus het feest kon beginnen..

En dat begon ook.

En wel met een canneloni van pompoen met een salade van Noordzeekrab en zoetzuur van rettich, gemarineerde Noordzeekrab, crème van peterseliewortel en manzanillasherry.

Een plaatje om te zien. Ontzettend zacht van smaak ook. Alle onderdelen apart, maar ook samen bijzonder lekker. Een uitstekend begin.

Het tweede gerecht vond ik absolute verwennerij.

Gemarineerde coquilles Saint Jacques, drooggebakken coquilles, crème van aceto balsamico, Gillardeau oester met truffel en ganzenlever. Het gerecht deed in de verte iets denken aan het succesgerecht van Bruneau, maar was hier uiteraard heel anders gepresenteerd en uitgebreider met de oesters en de aceto.

Op ons bord troffen we aan een spiegel van de gemarineerde coquilles met eromheen de crème van balsamico. Erop en ernaast blokjes ganzenlever, sliertjes truffel en crème van ganzenlever en truffel. Twee oesters maar liefst. Een ‘gewone’ Zeeuwse en een Franse, een Gillardeau dus. Ik kende die laatste niet (denk ik, want in Parijs let ik nooit op de namen eigenlijk), maar hij was dus erg lekker!

Tafelgenoot stelde voor over te stappen op een Saint Veran (‘En Crèches’, 2007, Saumaize) en die was in orde.

We vervolgden het menu met de met Elstar bereide grietfilet, ‘hutspot’ met gebakken langoustine en saus van hutspot.

Weer zo’n prachtig mozaïekje op het bord, piepklein deze keer, maar met een overweldigende hutspotsmaak. Enorm knap vind ik dat. Erbij nog een plofaardappel, zoals ze dat noemen. Hoe ze het precies maken ben ik vergeten, maar lekker was ie wel. Ook nog wat verschillende toefjes hutspotpuree, ook al zo mooi van smaak en tot slot dan de vis, die bedekt was met de appel. Nu ben ik sinds we zo ongeveer bij alle gerechten Granny Smith kregen bij Oud Sluis lichtelijk allergisch voor appel in gerechten, fruit heeft sowieso niet mijn voorkeur bij warm eten, maar deze keer was het absoluut niet storend. Het was zelfs lekker. De griet vond ik persoonlijk wel iets te droog en eigenlijk ook te zacht van smaak voor de appel, maar de combinatie is toch gewoon wel leuk gevonden. Ik denk wel dat het gerecht nog verder uitgekristalliseerd zal gaan worden, maar dat is natuurlijk geen punt. De langoustine was trouwens geweldig lekker. Zo’n langoustine waarvan je er dan nog wel wat meer wil….

Mijn tafelgenoten schakelden over op rode wijn, een Chateau Moucamps, 2000, Cru Bourgois, Haut Medoc. Ik dronk het restje Saint Veran uit.

De wijn begeleide de licht gekaramelliseerde zwezerik met krokante langoustine, gerookte paling en Japanse peperdressing. Een mooi gerecht, maar wat mij betreft met wat vreemd bij elkaar passende onderdelen. De zwezerik was uiteraard perfect, mooi van structuur door het lichte gekaramelliseerde. De paling was prachtig, maar veel te overheersend voor de zwezerik, dat is paling natuurlijk al snel. De langoustine in stukjes was ook weer erg lekker en de apart erbij geschepte peperdressing was heerlijk! Ik heb dus gewoon alles apart gegeten. Wat de streep pasta erbij moest, is me een raadsel. Ik hou niet zo van die opvuldingetjes. Erbij trouwens ook een stukje gemarineerde (sojasaus) paksoi, wat ik uiteraard als paksoifan geweldig lekker vond. En het was nog krokant ook, dat vind ik dus weer erg knap.

We waren toe aan het hoofdgerecht. Het eigenlijke hoofdgerecht zou hertenkalf zijn, maar wij kregen de gebraden Hollandse hazenrug, bonbon van gestoofde bout en ‘Sauce Royal’.

We voelden ons al geweldig verwend door het tweede gerecht, maar nu zo mogelijk nog meer, want we hadden het gerecht natuurlijk wel op de kaart zien staan, maar we durfden een dergelijke wissel niet voor te stellen.

Prachtige plakken hazenrug troffen we aan. Fijne groentjes erbij (de groene streep is uiteraard chlorophyl) en de saus werd apart geserveerd. Nu was de saus erg lekker, maar op de een of andere manier minder compact dan ik dacht dat hij zou zijn. Sauce Royal wordt traditioneel tenslotte met het bloed van de haas gemaakt en door het inkoken wordt de saus dan tegen het stroperige aan. Wat allemaal niet wegneemt dat het een bijzonder mooi gerecht was.

Ik dronk hierbij overigens een glaasje Riesling – Schiefer 2007 Von Volxem, want ik wilde het deze middag bij de witte wijn houden.

Na een flinke pauze wilden we graag nog wat kaas. De kaaswagen is hier mooi. Niet meer zo uitgebreid (gelukkig), maar wel voor ieder wat wils.

We maakten alledrie onze keuze, de tafelgenoten namen een flesje Reflets du Chateau Cissac 2000, 2me Vin de Chateau Cissac en ik bleef bij mijn behoorlijk lekkere Riesling.

Op mijn bordje mijn keus uiteraard.

In ieder geval Vacherin, Epoisses, een geitje, Cabrales, een roodschimmel en nog eentje die ik helemaal kwijt ben. Heerlijke kaasjes.

Ik sloot uiteindelijk af met een espresso. Geen Palombini meer helaas. Ik ben vergeten te vragen waarom niet. De espresso was matig. De friandises die erbij kwamen niet. Die waren heerlijk.

Het was natuurlijk al donker toen we het restaurant verlieten. Net op tijd haalden tafelgenoten hun treinen naar Brussel en Amsterdam, zodat iedereen op een redelijke tijd weer thuis was.

Altijd prima in orde bij De Bokkedoorns. Het was weer genieten.

De afspraak had wat voeten in de aarde. In eerste instantie zouden we elkaar – na een veel te lange periode – treffen bij De Jonge Dikkert, maar door ziekte mijnerzijds moest die afspraak vervallen helaas. Op de nu geplande datum bleek dat er bij De  Jonge Dikkert een partij zou zijn, dus we moesten uitwijken. Ik kon zo snel eerlijk gezegd niets verzinnen in Amsterdam waar ik wel zou willen eten (of ik me daarover moet schamen weet ik eerlijk gezegd niet, misschien moet de stad zich wel schamen?) en al surfend kwam ik uit op Aan de Poel. In Amstelveen, waar ik nog nooit geweest was.

Ik haalde mijn tafelgenote op van haar woonst en zeer snel waren we in Amstelveen. Lastig te vinden, het restaurant. Er staat ergens een bord met Valetparking, maar daar is geen kip te bekennen en er staan 2 vlaggen met zeer onduidelijke handgeschreven kriebels. Maar goed, we waren er.

Het was prachtig weer, dus nadat we ons gemeld hadden, dronken we een glaasje witte wijn (Aimery) op het terras. Tafelgenote was volkomen verrast door de mooie plas (poel) waaraan het restaurant gelegen is. Dood- en doodstil is het er ook, wat opmerkelijk is, gezien de ligging onder de rook van Schiphol. Een mooi plekje hier en het glazen paviljoen, wat Aan de Poel eigenlijk is, past er ook mooi.

De kaart kregen we niet op het terras, die houden ze binnen, dus wij ook. Het ons toegewezen tafeltje beviel niet, want we zaten precies onder de stroom van de airconditioning en dat was onprettig. Het nieuwe tafeltje was vlak bij de open keuken. De inrichting hier is zwart.  Her en der wat moderne kroonluchters, pijpen langs het plafond, het bekende werk eigenlijk. De keuken is open. Bij binnenkomst loop je direct tegen de bar aan, maar daar zat vanavond niemand.

Brood kwam op tafel met op een plateautje zout, kruidenmayonaise, boter en olie. Goed brood.

We besloten tot het menu. Men kent er hier drie, zie de website. Ik zie dus nu ik dit verslag aan het maken ben dat ze het zesgangenmenu berekend hebben, terwijl we een gang hebben laten vallen….

Goed, het vijfgangenmenu dus.

De wijnkaart is hier aardig, we kozen voor een Albarino, die ik kende van ons reisje naar San Sebastian en die was erg lekker. Een Terras Gauda was het.

Een amuse verscheen. Een staafje tomatengelei, waarop een bolletje van het een of het ander lag en een toefje chorizo. Dit alles in iets van sinaasappel. Erbij een glaasje met cocktail van meloen afgedekt met een luchtige spekmayonaise.

Het klinkt allemaal wel aardig, maar bepaald bijzonder was het eerlijk gezegd niet…

Het menu begon met de wilde zalm met jus van teriyaki, bitterballetje van zee-egel en hangop met citroengras.  De zalm was lekker. Het toastje/koekje wat eronder lag onnodig. Het bitterballetje was best lekker, maar in zijn algemeenheid vind ik bitterballetjes al snel zonde van de smaak. In dit geval had er eender wat in kunnen zitten, ik proefde in ieder geval niet de verfijnde smaak van zee-egel. De hangop vond ik overbodig. Dat zijn van die bordvullingen en als ik eerlijk ben heb ik liever een leger bord met lekkere dingen, dan een prachtige compositie met smaakjes die niet samenhangen.

Het tweede gerecht was uitstekend. Dun gesneden kabeljauw met Cecina, snijbiet en vinaigrette van rode wijn en paling. 

Laat ik maar beginnen met Cecina. Dat is dus een gemeente in Italië, in de provincie Livorno, maar hier gebruikt men de benaming om spek aan te duiden. Tja…

Het gerecht was verder een plaatje. Mooie dunne plakjes kabeljauw, gemarineerd in inktvis, waardoor ze een mooi zwart randje hadden, op het bord. Op het ene rondje dus de cecina, op het volgende rondje iets van wasabi en op het derde rondje de snijbiet en wat paling. Dat alles omgeven door de goede vinaigrette. Echt een goed gerecht.

De grietfilet met Bombay-rijst hadden wij laten vallen, dus we vervolgden met het spiesje van kreeft en zachtgegaard Iberico varken met selderij en piment d’Espelette.

De naam van het gerecht geeft ook precies aan wat we op het bord aantroffen. De kreeft was goed, het varkensvlees ook en de groentjes ook. Erbij, op een apart bordje, nog een slaatje, wat niet zo heel veel voorstelde verder, maar wel attent was.

Waarmee we de visgerechtjes afsloten. We vervolgden met wat rode Madiran, een Capmartin, die lekker was.

Het hoofdgerecht was lichtgerookte runderentrecote met pastrami, kaantjes en piccalilly. En hier heb ik niets aan toe te voegen. Gewoon een goed gerecht. De combinatie met piccalilly vind ik leuk, hoewel deze wel loeizuur was, dus ik vermoed dat niet iedereen er van gecharmeerd zal zijn.

Het dessert wilden we ook niet, we wilden graag kaas. Geen wagen hier, maar een bordje.  Maar eerst nog een wel geestige dessertamuse. Een bolletje passievrucht met knettersuiker en heel veel stoom kregen we. Leuk gedaan! Twee glaasjes in elkaar waartussen wat stikstof zit en dan is het de kunst om het op het juiste moment op tafel te zetten. Dat lukte prima.

De kaas bestond uit 4 stukjes gewone kaas, erbij wat druiven, brood en confituurachtig spul.

We sloten af op het terras met cappuccino en espresso waarbij we wat snoeperijtjes kregen en vroeg in de nacht waren we eindelijk weer bijgepraat.

Samenvattend: het restaurant ligt prachtig aan de plas. Het personeel is jong, onervaren, maar zeer leergierig en vriendelijk. De gerechten klinken beter dan dat ze zijn, maar als het allemaal niet te ingewikkeld wordt en er niet teveel smaakjes samen op een bord gelegd worden, is het allemaal zeer behoorlijk.

Op de website van Chapeau! zag het terras er zeer uitnodigend uit, maar helaas regende het pijpenstelen deze middag. Tussen de druppels door rende ik naar de ingang van het zeer charmante restaurant. Voor een indruk verwijs ik naar de website.

Mijn tafelgenoten waren al aanwezig en zaten aan een biertje. Ik had wel trek in een witte wijn en we wisselden een paar leuke cadeautjes uit en waren natuurlijk al snel druk in gesprek.

De inrichting is hier klassiek-modern en ziet er zeer gastvrij uit. Helaas zitten de stoelen wat mij betreft erg slecht (korte zitting, kuil achterin, smalle leuningen en een gekke verhouding tot de tafel, net niet prettig), wat toch wel een minpuntje is…

De bediening is vriendelijk, kundig en plezierig.

De amuses kwamen, drie hier. Van links naar rechts een bonbon van eendenlever met amandel en rabarbercompote: een mooie combinatie met zowel smeltende compote als smeltende lever; een crème van asperges met onderin volgens mij tuinboontjes wat ik nogal gewoontjes vond en een bitterbal van Hollandse garnalen omringt met inktvisbrood en een mayonaise van mosterd: niet onaardig deze bitterbal.

De kaart werd ons gebracht, met een toelichting op het lunchmenu. We besloten na niet al te lang beraad tot het viergangenmenu. Mijn Vlaamse vriendin had erge trek in de duif en bij haar partner en bij mij was daar geen enkel bezwaar tegen.  Wat mij wel verbaasde is dat het lunchmenu simpeltjes werd uitgebreid tot het viergangenmenu, met dan de wijziging van het hoofdgerecht (dat was zeebaars en wij wilden dus de duif). Ik geloof niet dat ik daar nu zo kapot van ben op de een of andere manier, maar goed.

Een wijnarrangement is hier mogelijk, maar daar zijn we alledrie niet zo weg van. We besloten tot een Saint Veran 2005 van Verget en die beviel ons goed. IJswater is geen probleem hier, brood en boter uiteraard ook niet.

Het eerste gerechtje was Canadese kreeft met een potpourri van groentengeleitjes, frisse salade, aangemaakt met kreeftenvinaigrette en een saus van avocado.

Niet al te veel kreeft, om niet te zeggen nogal weinig kreeft troffen we aan. Erom heen gegeleerde groenten in blokjes: erg lekker trouwens en wat gemengde sla. De avocadosaus werd er aan tafel overheen gelepeld. Een best aardig gerecht, vooral door de groentengeleitjes. De stukjes kreeft vond ik dan weliswaar lekker, maar veel te weinig. Dat doen ze bij De Bokkedoorns een stuk beter.

Ons tussengerecht (‘we maken wel iets lekkers met coquilles voor u’) was een Royal van doperwten, voorjaarsgroenten, gestoofde morilles, coquille en beurre van morilles.  Op ons bord troffen we aan de groene groenten (erwtjes, tuinboontjes, prei), die lekker waren. Daarop 1 plakje (ik wed dat ze net 1 coquille voor ons drietjes gebruikt hebben) goed gegrilde coquille. Eromheen wat gestoofde morilles, die lekker waren en een saus van morilles die ook erg lekker was. Boven op het plakje coquille lag dan nog wat sinaasappelschuim. En van dat sinaasappelschuim begreep ik nu helemaal niets. Het voegde niets toe, het brak eigenlijk alleen maar af. Gelukkig waren we zo slim om het schuim eerst maar weg te eten, daarna een stukje brood te pakken, zodat de andere smaken nog tot hun recht bleven komen. Jammer dit.

In zijn geheel (op dat rare schuim na dan) was dit een heel aardig gerecht, maar de zuinigheid van dat ene plakje coquille stoorde me toch wel behoorlijk. Ik hoef heus geen kilo coquilles in een menu, maar 1 of 2 gewone coquilles is toch wel het minste.

We waren toe aan de rode wijn en kregen de gekozen Saint Aubin 2005, Francoise en Denis Clair ingeschonken en die was in orde.

Het hoofdgerecht was zoals gevraagd de gebraden Anjou-duif, mousseline van bospeen, pommes maxime, paddestoelen, rettich en compote van dadels. 

Een absoluut heerlijk gerecht dit. Werkelijk prachtige duif, heerlijke paddestoelen, met erop zo’n mooi rondje van flinterdunne aardappel en de compote van dadels was van dezelfde structuur als de rabarbercompote bij de amuses. Heel gewoon prima allemaal.

Alledrie besloten we geen dessert, maar wel kaas te nemen en de mooie kaaswagen verscheen aan onze tafel. We kregen een deskundige uitleg en maakten alledrie onze keuze. Stuk voor stuk uitstekende kaasjes hier natuurlijk. Erbij wat verschillende sneetjes brood, die ik zoals gebruikelijk niet gegeten heb, maar die ongetwijfeld prima in orde waren.

We sloten af met cappuccino voor mijn tafelgenoten en espresso voor mij. Erbij nog heerlijke snoeperijtjes, waarvan vooral het blokje gelei van aardbeien met zwarte peper en het hoorntje met pistache-ijs me zijn bijgebleven.

Los van het feit dat het een bijzonder gezellige middag was en ik toch wel tevreden ben over het restaurant blijf ik in mijn achterhoofd met een paar puntjes zitten. Ik denk wat ik hier nog wel een keer wil eten.